biuletyn DZIEŃ PAŃSKI - 22 NIEDZIELA ZWYKŁA

WPROWADZENIE

KATECHEZA

LITURGIA SŁOWA

Czasem powołanie do życia wiarą bywa ciężarem trudnym do uniesienia. Jeremiasz czuje, jak słowo Boga płonie w jego wnętrzu, nie pozwalając mu pozostać obojętnym. Święty Paweł przypomina o tym, że oddanie całego życia Bogu jest drogą przemiany i wewnętrznej ofiary – drogą, która jest odmienna od tej, którą proponuje świat. Jezus pokazuje, że prawdziwe życie wymaga odwagi podążania drogą krzyża, gotowości do poświęcenia własnego „ja”. W tych słowach kryje się tajemnica wiary: prawdziwe powołanie nie jest lekkie ani wygodne. Być może w naszym codziennym życiu też doświadczamy takich wewnętrznych napięć – między pragnieniem bezpieczeństwa a wezwaniem do odwagi, między wygodą a prawdą. Medytując nad tekstami z dzisiejszej liturgii, możemy odnaleźć w sobie siłę, by w cichości serca przyjąć Boże słowo i pozwolić mu nas kształtować.

POZWÓL BOGU ZMIENIĆ SWOJE MYŚLENIE!

„Zejdź Mi z oczu, szatanie! Bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku”. Chyba nikt nie chciałby usłyszeć takich słów z ust Jezusa. Piotr z pewnością tego nie chciał i nie spodziewał się ich. Był zaangażowany, chciał dobrze, a jego reakcja wypływała z ludzkiej troski o Nauczyciela. Słowo Boże pyta nas dziś: czy naprawdę chcesz iść za Jezusem drogą, którą On ci wyznacza – także wtedy, gdy nie jest ona wygodna i zgodna z twoimi oczekiwaniami?

Jezus uświadamia uczniom, że Jego droga nie będzie zgodna z ich wyobrażeniami o potężnym Mesjaszu i politycznym przywódcy. Nie będzie usłana różami. Zapowiada cierpienie, odrzucenie i śmierć na krzyżu. Piotr reaguje po ludzku. Chce chronić Mistrza. Jezus nie odrzuca Piotra, ale jego myślenie. Pokazuje, że Boży plan nie zawsze zgadza się z ludzką logiką. Droga ucznia jest drogą wytyczoną przez Nauczyciela – drogą miłości, pokory i wierności aż do końca.
Ten sam dramat odnajdujemy w słowach proroka Jeremiasza. „Uwiodłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się uwieść”. Jeremiasz odkrywa, że wierność nie zawsze daje ulgę, ale zawsze nadaje sens.
Święty Paweł kontynuuje ten wątek i wzywa do składania ofiary z własnego życia. Jest ona możliwa jedynie wtedy, gdy nasze myślenie przejdzie głęboką przemianę – wejdzie na drogę nieustannego nawracania się. To nie my mamy zmieniać plany Boga i oczekiwać, że On będzie się do nich dopasowywał. To Bóg pragnie przemieniać nasze myślenie, abyśmy potrafili przyjąć Jego wolę.
Prośmy dziś o odwagę dźwigania krzyża naszej codzienności wraz z Mistrzem, bo to On wyznacza drogę do prawdziwego życia, które ma sens.

Ks. Daniel Łuka SSP

LITURGIA SŁOWA

KATECHEZA

WPROWADZENIE

PIERWSZE CZYTANIE (Jr 20, 7-9)
Prorok poddany próbie

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza

Uwiodłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się uwieść; ujarzmiłeś mnie i przemogłeś. Stałem się codziennym pośmiewiskiem, wszyscy mi urągają. Albowiem ilekroć mam zabierać głos, muszę obwieszczać: «Gwałt i ruina!». Tak, słowo Pańskie stało się dla mnie codzienną zniewagą i pośmiewiskiem.
I powiedziałem sobie: Nie będę Go już wspominał ani mówił w Jego imię! Ale wtedy zaczął trawić moje serce jakby ogień, żarzący się w moim ciele. Czyniłem wysiłki, by go stłumić, lecz nie potrafiłem.

Oto słowo Boże.

PSALM (Ps 63)