Dzień Pański - biuletyn liturgiczny na niedziele i uroczystości - Biuletyn liturgiczny Dzień Pański zawiera teksty liturgii Słowa oraz komentarze

WPROWADZENIE

KATECHEZA

LITURGIA SŁOWA

W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu idziemy z Jezusem na pustynię, gdzie przez czterdzieści dni pościł i doświadczał kuszenia. Kościół na początku tego świętego czasu ukazuje nam, że Bóg nie tylko ma wobec nas oczekiwania, ale w Chrystusie sam się im poddał – drogę, na którą nas zaprasza, przeszedł przed nami. W zimie, kiedy jest ciemno, szukamy wydeptanych ścieżek, śladów, po których bezpiecznie możemy dojść do celu. Chcąc uczyć się wytrwałości na drodze nawrócenia, musimy spojrzeć na życie Chrystusa, odnaleźć w Nim samych siebie i iść po Jego śladach, by dojść do pełni życia.

POKUSA TO NIE WYROK,
LECZ PRÓBA

Kto Boga nie ma za Pana, ten będzie sługą szatana. „A ty dokąd, tam już tylko dym i płomień! – Tam jest czworo cudzych dzieci, idę po nie!” – w ten sposób Wisława Szymborska w wierszu pt. „Minuta ciszy po Ludwice Wawrzyńskiej” opisuje historię zwyczajnej, a jednocześnie niezwykłej, wiejskiej nauczycielki, wystawionej na próbę podczas pożaru domu, w którym było czworo małych dzieci. Mogła uciec, prosić o pomoc innych, ale ona wybrała drogę najtrudniejszą. Za cenę własnego życia podjęła się trudu ratowania dzieci z płonącego budynku. Wiersz kończy się wymownymi słowami: „tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono”

Pan Bóg zna każdego z nas i nie potrzebuje wystawiać nas na pokusy czy próby, ale my słabo znamy siebie, a jeszcze mniej naszych bliskich. Dopiero w trudnych sytuacjach – jak św. Piotr – przekonujemy się, czy więcej w nas bohatera, czy tchórza, wiernego przyjaciela czy konformisty. W kuszeniu Pana Jezusa na pustyni kryją się pokusy, z którymi musimy się bardzo często zmagać w naszym życiu. Pierwsza to pokusa łatwego chleba, zdobytego bez wysiłku. Zazdrościmy innym, że bez pracy, po znajomości ktoś dochodzi do wielkich bogactw, prowadzi wygodne życie. I sami chcielibyśmy podobnie, a Jezus nas poucza: Nie samym chlebem żyje człowiek. Chleb, który nie jest owocem pracy, trudu i mądrości, nie syci, ale zatruwa umysł i serce. Druga pokusa, w której człowiek wystawia Boga na próbę, to stawianie siebie – stworzenia – w miejscu Boga Stwórcy, traktowanie Boga jak książki życzeń i zażaleń. Jest w tej postawie echo szatańskich słów skierowanych do Ewy: Będziecie jak Bóg. Trzecia pokusa sprowadza się do wyboru między światem, bogactwem, sławą, pozycją społeczną za cenę oddania hołdu szatanowi a wiernością Bogu w nadziei, że staniemy się dziedzicami Jego królestwa. Wybór należy do nas.
Panie Jezu, nie dozwól, abyśmy ulegli pokusie, a jeśli już upadniemy, pomóż, byśmy jak najszybciej wyrwali się z jej sideł. Ludzką rzeczą jest upaść, ale szatańską – trwać w grzechu.

ks. Sylwester Kubik

LITURGIA SŁOWA

KATECHEZA

WPROWADZENIE

PIERWSZE CZYTANIE (Rdz 2, 7-9; 3, 1-7)
Stworzenie i grzech pierwszych ludzi

Czytanie z Księgi Rodzaju

Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą.
A zasadziwszy ogród w Edenie na wschodzie, Pan Bóg umieścił tam człowieka, którego ulepił. Na rozkaz Pana Boga wyrosły z gleby wszelkie drzewa miłe z wyglądu i smaczny owoc rodzące oraz drzewo życia w środku tego ogrodu i drzewo poznania dobra i zła.
A wąż był bardziej przebiegły niż wszystkie zwierzęta lądowe, które Pan Bóg stworzył. On to rzekł do niewiasty: «Czy rzeczywiście Bóg powiedział: Nie jedzcie owoców ze wszystkich drzew tego ogrodu?».
Niewiasta odpowiedziała wężowi: «Owoce z drzew tego ogrodu jeść możemy, tylko o owocach z drzewa, które jest w środku ogrodu, Bóg powiedział: Nie wolno wam jeść z niego, a nawet go dotykać, abyście nie pomarli».
Wtedy rzekł wąż do niewiasty: «Na pewno nie umrzecie! Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło». Wtedy niewiasta spostrzegła, że drzewo to ma owoce dobre do jedzenia, że jest ono rozkoszą dla oczu i że owoce tego drzewa nadają się do zdobycia wiedzy. Zerwała zatem z niego owoc, skosztowała i dała swemu mężowi, który był z nią, a on zjadł. A wtedy otworzyły się im obojgu oczy i poznali, że są nadzy; spletli więc gałązki figowe i zrobili sobie przepaski

Oto słowo Boże.

PSALM (Ps 51)