NR 50 / 2021 – 30 NIEDZIELA ZWYKŁA – 95. Światowy Dzień Misyjny

WPROWADZENIE
KATECHEZA
LITURGIA


SŁUŻBA I ZBAWIENIE

W Kościele powszechnym przeżywamy dziś Światowy Dzień Misyjny. Modlitwą ogarniamy misjonarzy, którzy na krańcach świata wypełniają misyjny nakaz Chrystusa. Liturgia słowa ukazuje Go jako Tego, który przynosi światło poznania Boga. Służba i zbawienie należą do istoty Jego posłania misyjnego.

Prorok Jeremiasz zwiastuje radość zbawionych. Są oni pierwocinami wszystkich ludów i narodów, do których Bóg zwraca się ze swym orędziem pokoju i przebaczenia. Bóg pragnie, aby wszyscy uznali w Nim Ojca. Również List do Hebrajczyków skupia się na misji Chrystusa, który wszedł do nieba z własną krwią i pojednał grzeszników z Bogiem. Jest on arcykapłanem i ofiarą. Wypełnił misję powierzoną Mu przez Ojca, płacąc za odkupienie grzesznych ludzi sobą. Ewangelia ukazuje Chrystusa, który zaślepionej grzechem i niewiarą ludzkości przywraca wzrok. Wyzwala z ciemności niewiedzy i opuszczenia. Tę misję Chrystus powierzył Apostołom. Byli oni pierwszymi misjonarzami, których posłał, by rozświetlali prawdą ewangeliczną mroki świata. Kościół, wierny posłaniu Chrystusa: „Idźcie i głoście”, pokornie i z oddaniem buduje królestwo Boże w świecie. Misjonarki i misjonarze głoszą Ewangelię tym, którzy jej nie znają, nie tylko słowem, ale i dziełami miłości. Są sługami wszystkich. Z oddaniem pielęgnują starców i chorych, wspierają ubogich i potrzebujących, troszczą się o dzieci i młodzież. Są znakiem nadziei. Wspomóżmy misjonarki i misjonarzy swoją modlitwą, dziś i w całym Tygodniu Misyjnym. Niech misje nie osłabną z powodu naszego lenistwa lub zaniedbań.

ks. Zbigniew Sobolewski


LITURGIA
KATECHEZA
WPROWADZENIE


PIERWSZE CZYTANIE (Jr 31, 7-9)

Pan wybawił swój lud

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza

Tak mówi Pan: «Wykrzykujcie radośnie na cześć Jakuba, weselcie się pierwszym wśród narodów! Głoście, wychwalajcie i mówcie: Pan wybawił swój lud, Resztę Izraela!
Oto sprowadzę ich z ziemi północnej i zgromadzę ich z krańców ziemi. Są wśród nich niewidomi i dotknięci kalectwem, kobieta brzemienna wraz z położnicą: powracają wielką gromadą.
Oto wyszli z płaczem, lecz wśród pociech ich przyprowadzę. Przywiodę ich do strumienia wody równą drogą – nie potkną się na niej. Jestem bowiem ojcem dla Izraela, a Efraim jest moim synem pierworodnym».

Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 126 (125), 1b-2b. 2c-3. 4-5. 6)

Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.

Gdy Pan odmienił los Syjonu, *
wydawało się nam, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu, *
a język śpiewał z radości.

Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.

Mówiono wtedy między narodami: *
«Wielkie rzeczy im Pan uczynił».
Pan uczynił nam wielkie rzeczy *
i radość nas ogarnęła.

Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.

Odmień znowu nasz los, o Panie, *
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach sieją, *
żąć będą w radości.

Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.

Idą i płaczą, *
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością, *
niosąc swoje snopy.

Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.

DRUGIE CZYTANIE (Hbr 5, 1-6)

Chrystus kapłanem na wieki

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Każdy arcykapłan, spomiędzy ludzi brany, dla ludzi jest ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Może on współczuć tym, którzy nie wiedzą i błądzą, ponieważ sam podlega słabości. I ze względu na nią powinien tak za lud, jak i za samego siebie składać ofiary za grzechy. A nikt sam sobie nie bierze tej godności, lecz tylko ten, kto jest powołany przez Boga jak Aaron.
Podobnie i Chrystus nie sam siebie okrył sławą przez to, iż stał się arcykapłanem, ale uczynił to Ten, który powiedział do Niego: «Ty jesteś moim Synem, Ja Cię dziś zrodziłem», jak i w innym miejscu: «Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka».

Oto słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. 2 Tm 1, 10b)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, śmierć zwyciężył,
a na życie rzucił światło przez Ewangelię.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (Mk 10, 46b-52)

Uzdrowienie niewidomego z Jerycha

† Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Gdy Jezus wraz z uczniami i sporym tłumem wychodził z Jerycha, niewidomy żebrak, Bartymeusz, syn Tymeusza, siedział przy drodze. A słysząc, że to jest Jezus z Nazaretu, zaczął wołać: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!» Wielu nastawało na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: «Synu Dawida, ulituj się nade mną!» Jezus przystanął i rzekł: «Zawołajcie go». I przywołali niewidomego, mówiąc mu: «Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię». On zrzucił z siebie płaszcz, zerwał się na nogi i przyszedł do Jezusa. A Jezus przemówił do niego: «Co chcesz, abym ci uczynił?» Powiedział Mu niewidomy: «Rabbuni, żebym przejrzał». Jezus mu rzekł: «Idź, twoja wiara cię uzdrowiła». Natychmiast przejrzał i szedł za Nim drogą.

Oto słowo Pańskie.


KATECHEZA
LITURGIA
WPROWADZENIE


JEŻELI KOCHASZ

Aby zrozumieć nawrócenie Karola de Foucauld, trzeba (…) wziąć pod uwagę pustkę, której doświadczył w młodości, ponieważ Miłość, która wyszła mu później na spotkanie, była równie wielka jak pustka.

Jako dziecko był wychowywany w wierze przez „świętą matkę”, ale po jej śmierci ta część jego życia została zaniedbana. (…)

Dopiero kiedy jako młody żołnierz Karol znalazł się w Algierii, nastąpiła w nim zmiana. Orient go zafascynował. (…) Uświadomienie sobie bycia stworzonym do wielkich rzeczy odbijało się echem w nieustającym wołaniu z minaretów: Allahu Akbar – ‘Bóg jest wielki’. Dzięki islamowi zadawał sobie pytanie: „Kim jestem?”, i przeczuwał, że odpowiedź znajduje się w relacji z Innym: „Kim jesteś?”. Dzięki kontaktowi z tą religią sprecyzował pytanie, które nosił w sobie od dłuższego czasu. To pytanie towarzyszyło mu już zawsze. Wrócił do Paryża, aby opublikować relację ze swoich odkryć, które nazywał poszukiwaniem prawdy. Jego życie stało się prawdziwą udręką. Mówił o poruszeniach duszy i niepokoju. W tych poszukiwaniach jego nieocenionym sprzymierzeńcem był głód. Pomagał mu – synowi marnotrawnemu – wejść w głąb siebie. „Twoja pierwsza łaska, […] ta, dzięki której widzę jutrzenkę mojego nawrócenia, sprawiła, że odczułem głód, głód materialny i duchowy”. Ten głód to głos Boga, który go szuka w dalekim kraju. To dlatego po swoim nawróceniu będzie szczególnie pamiętał lata swoich poszukiwań, będzie je sobie przypominał nie tylko po to, by prosić o przebaczenie, ale także by dziękować.

Catherine McKee,
Jeżeli kochasz. Moje spotkanie z Karolem de Foucauld,
Edycja Świętego Pawła, Częstochowa 2019.


Karol de Foucauld – szlachcic z zamożnego domu, zawodowy żołnierz, podrywacz, podróżnik, nagradzany geograf, ateista, który w 28. roku życia przeżył radykalne nawrócenie, w końcu pustelnik i misjonarz na Saharze – nieodmiennie fascynuje. Autorka książki „Jeżeli kochasz. Moje spotkanie z Karolem de Foucauld”, dzięki prowadzonej narracji, mistrzowsko rysuje portret duchowy założyciela zgromadzenia, w którym odnalazła swoje życiowe powołanie. Skupia się na pytaniu: Co życie Karola de Foucauld znaczy dla mnie dzisiaj? Opowiadając o swoim spotkaniu brata Karola, pokazuje aktualność i ponadczasowość jego przesłania, które wciąż inspiruje ludzi, a które opiera się na jednym słowie: „miłość”. Zresztą już jego kierownik duchowy powiedział o nim, że był człowiekiem, który „religię przemieniał w miłość” – tak do Boga, jak i do ludzi. Bowiem według brata Karola życie codzienne i relacja z drugim człowiekiem są miejscem spotkania z Bogiem, a w różnicach kulturowych i religijnych można odnaleźć sens braterstwa. Dopełnieniem tego jest całkowite oddanie się Bogu. „Nie jest ważne, co robisz, ani co myślisz, ale to, kim naprawdę jesteś” – głosił. Dość dodać, że po jego śmierci, mimo że za życia nie udało mu się założyć żadnego zgromadzenia, a nawet nawrócić kogokolwiek, powstało ponad dwadzieścia instytutów religijnych naśladujących jego dzieło!

Catherine McKee (mała siostra Jezusa) należy do Zgromadzenia Małych Sióstr Jezusa, czerpiących z duchowości Karola de Foucault. Obywatelka świata, mieszkała w Ontario i w Quebecu, była odpowiedzialna za formację sióstr we wspólnotach w Polsce i we Włoszech.

Sprawdź na Edycja.pl