NR 14 / 2002 – WIELKI CZWARTEK – Msza Wieczerzy Pańskiej

WPROWADZENIE
KATECHEZA
LITURGIA


CZYŃCIE TO NA MOJĄ PAMIĄTKĘ!

Dzień Pański
‘Ilekroć (…) spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pana głosicie, aż przyjdzie” (1 Kor 11, 26). Apostoł wzywa nas, abyśmy nieustannie upamiętniali tę tajemnicę i zachęca, abyśmy każdego dnia pełnili misję świadków i głosicieli miłości Ukrzyżowanego, oczekując Jego powtórnego przyjścia w chwale. W jaki sposób mamy sprawować pamiątkę tego zbawczego wydarzenia? Jak żyć w oczekiwaniu na powrót Chrystusa? Przed ustanowieniem sakramentu swojego Ciała i Krwi Chrystus, pochylając się i klękając w postawie niewolnika, umywa w Wieczerniku nogi Apostołom. (…) Zaraz potem (…) wyjaśnia sens swojego gestu: ‘Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi” (J 13, 14). Te słowa, łączące tajemnicę eucharystyczną z posługą miłości, można uważać za wprowadzające do ustanowienia kapłaństwa służebnego. Przez ustanowienie Eucharystii Jezus przekazuje Apostołom sakramentalny udział w swoim kapłaństwie (…). Z kolei także Apostołowie stają się sługami tej wielkiej tajemnicy wiary, która ma trwać do skończenia świata. Stają się również sługami tych wszystkich, którzy w tym wielkim darze i tajemnicy będą mieli udział. (…) Eucharystia, kapłaństwo i nowe przykazanie miłości to wiecznie żywa pamiątka, którą kontemplujemy w Wielki Czwartek.

Jan Paweł II

O Najświętsza Ofiaro za grzechy. Ufamy Tobie. (m. E. Brańka)


LITURGIA
KATECHEZA
WPROWADZENIE


PIERWSZE CZYTANIE

(Wj 12, 1-8. 11-14)
Bóg powiedział do Mojżesza i Aarona w ziemi egipskiej: Miesiąc ten będzie dla was początkiem miesięcy, będzie pierwszym miesiącem roku. Powiedzcie całemu zgromadzeniu Izraela tak: ‘Dziesiątego dnia tego miesiąca niech się każdy postara o baranka dla rodziny, o baranka dla domu. Jeśliby zaś rodzina była za mała do spożycia baranka, to niech się postara o niego razem ze swym sąsiadem, który mieszka najbliżej jego domu, aby była odpowiednia liczba osób. Liczyć je zaś będziecie dla spożycia baranka według tego, co każdy może spożyć. Baranek będzie bez skazy, samiec jednoroczny; wziąć możecie jagnię albo koźlę. Będziecie go strzec aż do czternastego dnia tego miesiąca, a wtedy zabije go całe zgromadzenie Izraela o zmierzchu. I wezmą krew baranka, i pokropią nią odrzwia i progi domu, w którym będą go spożywać. I tej samej nocy spożyją mięso pieczone w ogniu, spożyją je z chlebem niekwaszonym i gorzkimi ziołami. Tak zaś spożywać go będziecie: Biodra wasze będą przepasane, sandały na waszych nogach i laska w waszym ręku. Spożywać będziecie pospiesznie, gdyż jest to Pascha na cześć Pana. Tej nocy Ja przejdę przez Egipt, zabiję wszystko pierworodne w ziemi egipskiej od człowieka aż do bydła i odbędę sąd nad wszystkimi bogami Egiptu. Ja, Pan. Krew będzie wam służyła do oznaczenia domów, w których będziecie przebywać. Gdy ujrzę krew, przejdę obok i nie będzie pośród was plagi niszczycielskiej, gdy będę karał ziemię egipską. Dzień ten będzie dla was dniem pamiętnym i obchodzić go będziecie jako święto dla uczczenia Pana. Po wszystkie pokolenia w tym dniu świętować będziecie na zawsze”>>. Oto słowo Boże. PSALM (Ps 116B, 12-13. 15-16bc. 17-18) Wszyscy oczekujemy wyzwolenia ze śmierci. Psalmista zna tę ludzką tęsknotę – przybliża obraz kielicha zbawienia. Wszyscy, którzy zbliżają się do ołtarza eucharystycznego, mają udział w kielichu zbawienia – źródle życia wiecznego. Refren: Kielich Przymierza to Krew Zbawiciela. Czym się Panu odpłacę * za wszystko, co mi wyświadczył? Podniosę kielich zbawienia * i wezwę imienia Pana. Ref. Cenna jest w oczach Pana * śmierć Jego świętych. Jam sługa Twój, syn Twej służebnicy, * Ty rozerwałeś moje kajdany. Ref. Tobie złożę ofiarę pochwalną * i wezwę imienia Pana. Wypełnię me śluby dla Pana * przed całym Jego ludem. Ref.

DRUGIE CZYTANIE

(1 Kor 11, 23-26)
Bracia: Ja otrzymałem od Pana to, co wam przekazuję, że Pan Jezus tej nocy, kiedy został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy połamał i rzekł: To jest Ciało moje za was wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę>>. Podobnie, skończywszy wieczerzę, wziął kielich, mówiąc: Kielich ten jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na moją pamiątkę>>. Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańską głosicie, aż przyjdzie. Oto słowo Boże. (J 13, 1-15) Jezus obmywa nogi swoim Uczniom – ten gest przemawia bardziej niż wszystkie wypowiedziane słowa. Jest wezwaniem skierowanym do Apostołów, by połączyli się z Chrystusem na drodze krzyża, będącej jednocześnie drogą miłości. Jest to także wezwanie do wszystkich chrześcijan.

Słowa Ewangelii według świętego Jana


Było to przed Świętem Paschy. Jezus wiedząc, że nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował. W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty, syna Szymona, aby Go wydać, wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło, nim się przepasał. Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany. Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?>> Jezus mu odpowiedział: Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale później to będziesz wiedział>>. Rzekł do Niego Piotr: Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał>>. Odpowiedział mu Jezus: Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną>>. Rzekł do Niego Szymon Piotr: Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę>>. Powiedział do niego Jezus: Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy>>. Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego powiedział: Nie wszyscy jesteście czyści>>. A kiedy im umył nogi, przywdział szaty, i gdy znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie ‘Nauczycielem” i ‘Panem” i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem>>. Oto słowo Pańskie.


KATECHEZA
LITURGIA
WPROWADZENIE


Uczta miłości Liturgia Wielkiego Czwartku skupia się na Wieczerniku, gdzie Jezus ustanowił sakrament Eucharystii – Mszę św., sakrament kapłaństwa i zostawił mandatum – nakaz miłości braterskiej. Misterium kapłaństwa Chrystusowego ma swoje źródło w poleceniu: To czyńcie na moją pamiątkę. Podjęte przez Apostołów – jest realizowane po dzień dzisiejszy. Wieczorna liturgia Wielkiego Czwartku rozpoczyna celebrację Świętego Triduum Paschalnego i jest wspólnym świętowaniem, w przeddzień męki Pana Jezusa, ustanowienia Eucharystii, która jest nową wiekuistą ofiarą i ucztą miłości Chrystusa dla zbawienia człowieka. Czytania mszalne nawiązują do historycznej paschy narodu wybranego w Egipcie i zapowiadają ostateczne zbawienie ludzi. Wydarzenie spożywania baranka paschalnego jest zapowiedzią ostatecznego wyzwolenia z niewoli grzechu i śmierci dzięki krwi Baranka Bożego – Chrystusa. Opis ustanowienia Eucharystii, w przekazie św. Pawła, ukazuje ją jako wydarzenie zbawcze, które dzięki kapłaństwu Chrystusa ma być uobecniane na Jego pamiątkę. Każda Msza św. jest głoszeniem śmierci Pana i oczekiwaniem na Jego powtórne przyjście na końcu czasów. Ewangelia wielkoczwartkowej Mszy św. podaje opis obmycia nóg Apostołom i poucza, że postawa miłości jest niezbędnym warunkiem udziału w eucharystycznej Ofierze. ‘Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem” (J 13, 15), mówi Jezus w dzisiejszej Ewangelii. Liturgia obmycia jest szkołą chrześcijańskiej miłości, gdyż czerpie swoje źródło z motywu nadprzyrodzonego – z Bożej miłości. O wielkich misteriach tego dnia wspomina modlitwa nad darami, która poucza, że ilekroć sprawujemy Ofiarę Chrystusa, spełnia się dzieło naszego odkupienia. Procesja z Najświętszym Sakramentem do wielkoczwartkowego ołtarza wystawienia zamyka liturgię tego dnia. Jezus pozostaje w Najświętszym Sakramencie przez wszystkie dni aż do skończenia świata, aby się nieustannie wstawiać za nami u Ojca i aby uczyć nas postawy ofiarnej miłości. Odpowiedzią na ten dar miłości jest udział w liturgii Wieczerzy Pańskiej, przyjęcie Komunii św. i adoracja Najświętszego Sakramentu.

ks. Zbigniew Wit