NR 10 / 2010 – II NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

WPROWADZENIE
KATECHEZA
LITURGIA


CIAŁO CHWALEBNE


LITURGIA
KATECHEZA
WPROWADZENIE



Ewangelia opisuje przemienienie Chrystusa na górze Tabor. Naszym Taborem, na który możemy wejść każdego dnia, jest Eucharystia. Biała hostia wznoszona przez kapłana i wino, to – po słowach modlitwy konsekracyjnej – przemieniony Chrystus. Choć naszymi zmysłami nie jesteśmy w stanie uchwycić tej tajemnicy, to jednak, dzięki działaniu Bożej łaski, wierzymy, że Jezus staje pośród nas naprawdę. Wielki Post jest dobrą okazją do tego, by ożywić w sobie pragnienie Eucharystii – pokarmu dającego życie.

PIERWSZE CZYTANIE (Rdz 15,5-12.17-18)
Przymierze, to jedno z najważniejszych słów w Biblii. Termin ten próbuje opisać istotę relacji, czyli tego, co dzieje się między Bogiem a pojedynczym człowiekiem lub narodem. Należy jednak pamiętać, że inicjatywa leży zawsze po stronie Boga. Pan, zawierając przymierze z Abrahamem obiecuje mu, że stanie się ojcem wielu narodów. Potwierdzeniem słów obietnicy jest tajemniczy obrzęd, gdzie dym, piec i ogień symbolizują Bożą obecność.

Czytanie z Księgi Rodzaju

Bóg poleciwszy Abramowi wyjść z namiotu, rzekł: «Spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli zdołasz to uczynić»; a potem dodał: «Tak liczne będzie twoje potomstwo». Abram uwierzył i Pan poczytał mu to za wielką zasługę.
Potem zaś rzekł do niego: «Ja jestem Pan, którym cię wywiódł z Ur chaldejskiego, aby ci dać ten oto kraj na własność».
A na to Abram: «O Panie, o Panie, jak będę mógł się upewnić, że otrzymam go na własność?»
Wtedy Pan rzekł: «Wybierz dla Mnie trzyletnią jałowicę, trzyletnią kozę i trzyletniego barana, a nadto synogarlicę i gołębicę».
Wybrawszy to wszystko, Abram poprzerąbywał je wzdłuż na połowy i przerąbane części ułożył jedną naprzeciw drugiej; ptaków nie porozcinał. Kiedy zaś do tego mięsa zaczęło zlatywać się ptactwo drapieżne, Abram je odpędzał. A gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Abram zapadł w głęboki sen i opanowało go uczucie lęku, jak gdyby ogarnęła go wielka ciemność.
A kiedy słońce zaszło i nastał mrok nieprzenikniony, ukazał się dym jakby wydobywający się z pieca i ogień niby gorejąca pochodnia i przesunęły się między tymi połowami zwierząt. Wtedy to właśnie Pan zawarł przymierze z Abramem, mówiąc: «Potomstwu twemu daję ten kraj od Rzeki Egipskiej aż do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat».
PSALM (Ps 27,1.7-8a.8b-9abc.13-14)
Psalmista daje wyraźne świadectwo swojej niezachwianej wierze i ufności pokładanej w Bogu, którego nazywa światłem swojego życia, obrońcą, pomocą i zbawieniem. Mówi o pragnieniu, które winno być marzeniem, tęsknotą i celem również naszego życia. Tym pragnieniem jest oglądanie oblicza Boga i przebywanie w Jego obecności.
[c1]Refren:[/c1] Pan moim światłem i zbawieniem moim. Pan moim światłem i zbawieniem moim, [c1]*[/c1] kogo miałbym się lękać? Pan obrońcą mego życia, [c1]*[/c1] przed kim miałbym czuć trwogę? [c1]Ref.[/c1] Usłysz, o Panie, kiedy głośno wołam, [c1]*[/c1] zmiłuj się nade mną i wysłuchaj mnie. O Tobie mówi moje serce: [c1]*[/c1] «Szukaj Jego oblicza». [c1]Ref.[/c1] Będę szukał oblicza Twego, Panie. [c1]*[/c1] Nie zakrywaj przede mną swojej twarzy, nie odtrącaj w gniewie Twojego sługi. [c1]*[/c1] Ty jesteś moją pomocą, więc mnie nie odrzucaj. [c1]Ref.[/c1] Wierzę, że będę oglądał dobra Pana [c1]*[/c1] w krainie żyjących. Oczekuj Pana, bądź mężny, [c1]*[/c1] nabierz odwagi i oczekuj Pana. [c1]Ref.[/c1]
DRUGIE CZYTANIE (dłuższe, Flp 3,17-4,1)
Starożytni nauczyciele często podawali samych siebie za przykład do naśladowania. Tak czyni również św. Paweł, zachęcając swoich słuchaczy, by naśladowali jego sposób życia i działania mającego głębokie zakorzenienie w miłości Chrystusa i Jego Ewangelii. Apostoł przypomina, że ziemskie życie jest wędrówką, a nasza prawdziwa ojczyzna jest w niebie.

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Filipian

Bracia, bądźcie wszyscy razem moimi naśladowcami i wpatrujcie się w tych, którzy tak postępują, jak tego wzór macie w nas. Wielu bowiem postępuje jak wrogowie krzyża Chrystusowego, o których często wam mówiłem, a teraz mówię z płaczem. Ich losem – zagłada, ich bogiem – brzuch, a chwała – w tym, czego winni się wstydzić. To ci, których dążenia są przyziemne.
Nasza bowiem ojczyzna jest w niebie. Stamtąd też jako Zbawcy wyczekujemy Pana naszego Jezusa Chrystusa, który przekształci nasze ciało poniżone na podobne do swego chwalebnego ciała, tą potęgą, jaką może On także wszystko, co jest, sobie podporządkować.
Przeto, bracia umiłowani, za którymi tęsknię, radości i chwało moja, tak stójcie mocno w Panu, umiłowani.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. Mt 17,5) [c1]Aklamacja:[/c1] Chwała Tobie, Królu wieków.

Z obłoku świetlanego odezwał się głos Ojca:

«To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie». [c1]Aklamacja:[/c1] Chwała Tobie, Królu wieków.
EWANGELIA (Łk 9,28b-36)
W wydarzeniu przemienienia Jezus przed najbliższymi uczniami Piotrem, Janem i Jakubem odsłania swoje boskie oblicze Syna Bożego. Dokonuje się to podczas modlitwy, czyli rozmowy Jezusa z Ojcem. Ta ewangeliczna scena zachęca nas byśmy wykorzystali Wielki Post do ulepszenia naszej modlitwy. Podczas osobistego kontaktu z Bogiem starajmy się bardziej słuchać tego, co On do nas mówi.

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

Jezus wziął z sobą Piotra, Jana i Jakuba i wyszedł na górę, aby się modlić. Gdy się modlił, wygląd Jego twarzy się odmienił, a Jego odzienie stało się lśniąco białe. A oto dwóch mężów rozmawiało z Nim. Byli to Mojżesz i Eliasz. Ukazali się oni w chwale i mówili o Jego odejściu, którego miał dokonać w Jerozolimie. Tymczasem Piotr i towarzysze snem byli zmorzeni. Gdy się ocknęli, ujrzeli Jego chwałę i obydwóch mężów, stojących przy Nim.
Gdy oni odchodzili od Niego, Piotr rzekł do Jezusa: «Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy. Postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co mówi. Gdy jeszcze to mówił, zjawił się obłok i osłonił ich; zlękli się, gdy weszli w obłok.
A z obłoku odezwał się głos: «To jest Syn mój wybrany, Jego słuchajcie». W chwili, gdy odezwał się ten głos, Jezus znalazł się sam.
A oni zachowali milczenie i w owym czasie nikomu nic nie oznajmili o tym, co widzieli.


KATECHEZA
LITURGIA
WPROWADZENIE


Św. Kazimierz królewicz (1458-1484)

Urodził się 3 października 1458 r. na Wawelu, jako syn króla Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety (córki cesarza Niemiec, Albrechta II). Kiedy skończył 9 lat, opiekę nad nim objął ks. kanonik Jan Długosz – jeden z najwybitniejszych historyków polskich. Napisał on o Kazimierzu: „Był młodzieńcem szlachetnym, rzadkich zdolności i godnego pamięci rozumu”.
Powstanie na Węgrzech przeciw królowi stało się szansą na tron dla przyszłego świętego. Młody Jagiellończyk wrócił jednak z tej wyprawy bez korony, a przeżyte doświadczenia stały się powodem do wielu refleksji. Król widział w nim swojego następcę, powoli wprowadzał go w tajniki władania dwoma państwami. Królewicz potrafił sprostać wymaganiom ojca: pod jego nieobecność kierował Koroną jako namiestnik królewski. Dał się poznać jako dobry i sprawiedliwy władca. Piękne życie 26-letniego Kazimierza przerwała niespodziewana śmierć, spowodowana gruźlicą. Zmarł w Grodnie 4 marca 1484 r. Pochowano go w katedrze wileńskiej.
Św. Kazimierz łączył swoje obowiązki z głębokim życiem religijnym. Szczególną czcią otaczał Najświętszy Sakrament, a spośród świętych umiłował sobie Matkę Bożą. Nie lubił hałaśliwych zbaw, nie uczestniczył w polowaniach ani ucztach. Wolny czas poświęcał modlitwie. Bywało, iż w nocy klęczał przy zamkniętych drzwiach katedry i trwał w łączności z Bogiem. Mimo, że był człowiekiem majętnym, prowadził ascetyczny tryb życia, spał na twardej podłodze, nosił skromną odzież oraz pościł. Złożył także ślub czystości. Każdego człowieka traktował z szacunkiem i miłością, jednał skłóconych, pocieszał smutnych, wspomagał potrzebujących. Mówił o sobie, że „królewicz nie może nic przystojniejszego czynić, jak w ubogich służyć samemu Chrystusowi”. Jego hasłem były początkowe słowa pieśni „Dnia każdego sław Maryję”. W ikonografii przedstawia się go w stroju książęcym, z lilią w ręku, albo klęczącego w nocy przed drzwiami katedry. Jego liturgiczne wspomnienie przypada na 4 marca.
Święty uczy nas, zapatrzonych bardzo często w dobra materialne, że tylko Bóg jest prawdziwym dobrem, bo wszystko inne przemija i nie można znaleźć prawdziwego szczęścia poza Nim. Kazimierz uczy otwarcia na drugiego człowieka i wskazuje na potrzebę modlitwy. Jest też wzorem postępowania dla ludzi sprawujących władzę. Hymn z Liturgii Godzin mówi o nim: „Żyjąc na świecie, ale nie dla świata, wybrałeś drogę pokornej miłości, wiedząc, że tylko w Bogu jest wesele i pełnia szczęścia”.

Agnieszka Wawryniuk