NR 31 / 2015 – XI NIEDZIELA ZWYKŁA

WPROWADZENIE
KATECHEZA
LITURGIA


Z BOŻEGO PUNKTU WIDZENIA

Na świat i na siebie trzeba czasem spojrzeć z perspektywy Pana Boga. Jest ona inna od naszej. Bóg dostrzega szanse i możliwości tam, gdzie ich nie widzimy. Prowadzi nas drogami życia, zdumiewając i zaskakując.
Prorok Ezechiel przekonuje o tym, że nikt nie może przeciwstawić się zamiarom Bożym. On zachwyca, okazując swą wszechmoc w słabości. Z tego, co małe, czyni wielkie. To, co wątłe, z Jego woli nabiera niezwyciężonej mocy. Pan sprawia, że z małej gałązki wyrasta „cedr wspaniały”. Niepozornym ludziom i wydarzeniom nadaje znaczenie. Bóg patrzy na rzeczywistość inaczej niż my – wypełniając swą wolę, posługuje się środkami, które wydają się najmniej przydatne. Awansuje to, co pokorne. Odrzuca tych, którzy widzą siebie na pierwszych miejscach. „Poniża drzewa wysokie, a wywyższa drzewo niskie” (I czytanie).
Nie lekceważmy rzeczy małych, codziennych lub pozornie bez znaczenia. Wydają się nam niepotrzebne i zbędne. Ale to z ziarenka gorczycy wyrasta wspaniały krzew (Ewangelia). Czyńmy starania, aby podobać się Chrystusowi (II czytanie), a On wyzwoli nas z ograniczeń i słabości.
Królestwo niebieskie wzrasta w ludzkich sercach dzięki Bogu, a nie nam (Ewangelia). Bo nie wszystko zależy od nas. Jesteśmy zaproszeni do współpracy, współodpowiedzialności, ale inicjatywa należy do Niego. Trzeba zawierzyć i czekać. Nie ponaglać nerwowo, lecz zdać się na Tego, który daje wzrost. Szanujmy to, co małe i błahe, co wydaje się bez znaczenia. Bóg daje moc wzrastania ziarnu gorczycy. On również da moc naszemu wzrastaniu w dobru.

ks. Zbigniew Sobolewski


LITURGIA
KATECHEZA
WPROWADZENIE


Gdy stajemy do modlitwy, to modli się nasz duch i ciało. Dlatego liturgia Mszy św. to słowa, gesty, a także określone pozycje ciała. Liturgia to przykład doskonałej harmonii tych wszystkich elementów. Ta harmonia gestów i słów pomaga nam otworzyć serca na obecność Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Ta obecność tworzy jedność z naszej ludzkiej różnorodności.

PIERWSZE CZYTANIE(Ez 17,22-24)
Często, gdy czytamy życiorysy świętych, żałujemy, że nie potrafimy dokonywać takich dzieł jak oni. Nie ma w nas takiej świętości, takiej odwagi, tak mocnej wiary. Tymczasem Panu Bogu wystarcza każde małe dobro, które czynimy. Często są to nasze codzienne obowiązki, takie jak praca, nauka… Każde, nawet najmniejsze uczynione przez nas dobro ma wielkie znaczenie dla całego świata. Jest jak zasadzona gałązka, z której wyrasta drzewo.

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela
To mówi Pan Bóg:
«Ja także wezmę wierzchołek z wysokiego cedru i zasadzę, u najwyższych jego pędów ułamię gałązkę i zasadzę ją na górze wyniosłej i wysokiej.
Na wysokiej górze izraelskiej ją zasadzę. Ona wypuści gałązki i wyda owoc, i stanie się cedrem wspaniałym. Wszystko ptactwo pod nim zamieszka, wszystkie istoty skrzydlate zamieszkają w cieniu jego gałęzi.
I wszystkie drzewa polne poznają, że Ja jestem Panem, który poniża drzewo wysokie, który drzewo niskie wywyższa, który sprawia, że drzewo zielone usycha, który zieloność daje drzewu suchemu. Ja, Pan, rzekłem i to uczynię».

PSALM(Ps 92,2-3.13-14.15-16)
Modlitwa jest częścią naszego życia. Czasem bywa ona trudna. Rano nie mamy czasu, wieczorem nie mamy siły. Gdy odkryjemy, że wszystko w naszym życiu jest darem od Pana Boga, wtedy będzie u nas potrzeba rozmowy z Nim, z wdzięczności za te dary. Dla Żydów noc i sen jest jak śmierć. Gdy budzą się rano, dziękują Bogu za to, że nadal żyją. Dla nich życie jest łaską! Ta prawda dotyczy każdego z nas. Łaska i wierność – tym Pan Bóg obdarza każdego z nas i w dzień i w nocy.

Refren: Dobrze jest śpiewać Tobie, Panie, Boże.

Dobrze jest dziękować Panu *
i śpiewać Twemu imieniu, Najwyższy:
z rana głosić Twoją łaskawość, *
a wierność Twoją nocami.Ref.

Sprawiedliwy zakwitnie jak palma, *
rozrośnie się jak cedr na Libanie.
Zasadzeni w domu Pańskim *
rozkwitną na dziedzińcach naszego Boga. Ref.

Nawet i w starości wydadzą owoc, *
zawsze pełni życiodajnych soków,
aby świadczyć, że Pan jest sprawiedliwy, *
On Opoką moją i nie ma w Nim nieprawości.Ref.

DRUGIE CZYTANIE(2Kor 5,6-10)
Świat pełen jest niespełnionych obietnic. Tysiące wypowiedzianych słów, za którymi nie podążają czyny. Nie tylko w kampaniach wyborczych, ale także w naszym życiu codziennym. Jesteśmy cieleśni i tak naprawdę liczy się tylko to, co uczynimy. A to, co uczynimy, powinno być zgodne z tym, co głosimy. Dlatego trzeba uczyć się odpowiedzialności za każde słowo. Aby obiecywać na miarę naszych możliwości.

Czytanie z Drugiego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian
Bracia:
Mając tę ufność, wiemy, że jak długo pozostajemy w ciele, jesteśmy pielgrzymami z daleka od Pana. Albowiem według wiary, a nie dzięki widzeniu postępujemy. Mamy jednak nadzieję i chcielibyśmy raczej opuścić nasze ciało i stanąć w obliczu Pana.
Dlatego też staramy się Jemu podobać, czy to gdy z Nim jesteśmy, czy gdy z daleka od Niego. Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby każdy otrzymał zapłatę za uczynki dokonane w ciele, złe lub dobre.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Ziarnem jest słowo Boże, a siewcą jest Chrystus,
każdy, kto Go znajdzie, będzie żył na wieki.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA(Mk 4,26-34)
Jak to się dzieje, że z suchego nasienia wyrasta roślina? To tajemnica wzrostu i życia, która zawarta jest w tym, wydawałoby się, martwym ziarnie. Królestwo Boże podobne jest do tajemnicy życia w ziarnie. Do nas należy wrzucenie tego ziarna w ziemię. To ziarno to dar wiary i każdy dar, który mamy od Pana Boga. Nie można trzymać go zamkniętego w komórce naszego serca, we wspomnieniach. Trzeba posługiwać się tym darem, używać go. Trzeba, abym świadczył o mojej wierze, służył moimi zdolnościami. Tak zaczyna się budowanie królestwa Bożego.

Słowa Ewangelii według świętego Marka
Jezus powiedział do tłumów:
«Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarnko w kłosie. A gdy stan zboża na to pozwala, zaraz zapuszcza sierp, bo pora już na żniwo».
Mówił jeszcze: «Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy? Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane wyrasta i staje się większe od jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki powietrzne gnieżdżą się w jego cieniu».
W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją rozumieć. A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom.


KATECHEZA
LITURGIA
WPROWADZENIE


IV Krajowy Kongres Misyjny

Od 12 do 14 czerwca 2015 r. trwa w Polsce IV Krajowy Kongres Misyjny pod hasłem „Radość Ewangelii źródłem misyjnego zapału”. Przypada on w 50. rocznicę uchwalenia Dekretu o misyjnej działalności Kościoła Ad gentes, 40. rocznicę ukazania się adhortacji apostolskiej Evangelii nuntiandi bł. Pawła VI oraz 25. rocznicę opublikowania encykliki Redemptoris misio św. Jana Pawła II.
Kongres poprzedza 1050. rocznicę chrztu Polski oraz wizytę papieża Franciszka w Krakowie z okazji Światowych Dni Młodzieży. Ma on ożywić świadomość misyjną wiernych. Służy też budzeniu powołań misyjnych oraz poszukiwaniu skutecznych form pomocy duchowej i materialnej dla misji.
Obecnie mamy 2065 misjonarek i misjonarzy z Polski, którzy posługują w 97 krajach. Najwięcej z nich pracuje w Afryce oraz Ameryce Południowej i Środkowej. Są też w Azji, na dalekiej Oceanii, a nawet na zimnej Północy. Niosą Chrystusa tym, którzy nie słyszeli orędzia ewangelicznego. Misjonarze głoszą słowo Boże, katechizują, tworzą wspólnoty, budzą lokalne powołania kapłańskie i zakonne. Tam, gdzie nie wolno mówić o Chrystusie, dają Mu świadectwo swą pokorną obecnością i modlitwą. Ewangelizacja dokonuje się na misjach nie tylko przez słowo, ale także przez inne formy. Misjonarki i misjonarze tworzą przedszkola i szkoły, które bardzo często dla dzieci ubogich stanowią jedyną szansę na zdobycie wykształcenia i zawodu. Dzięki „Adopcji serca” tysiące dzieci i młodzieży może się uczyć. Misjonarze pomagają chorym w przychodniach zdrowia i szpitalach misyjnych. Przekazują lekarstwa. Uczą podstawowych zasad higieny i żywienia. Bardzo ważnym elementem posługi misyjnej jest działalność charytatywna. Misjonarze walczą z głodem i niedożywieniem. Opiekują się chorymi, niepełnosprawnymi i ubogimi. Wzbudzają nadzieję na poprawę losu tysięcy kobiet i rodzin wielodzietnych, które nie mają stałych źródeł utrzymania. Pomagają uzależnionym od alkoholu i narkotyków. Przywracają życiu społecznemu niepełnosprawnych i seniorów. Często są jedynymi, którzy przypominają o godności każdego człowieka, także najsłabszego i nędzarza.
Trudno wyobrazić sobie świat bez posługi misjonarek i misjonarzy, ich pracy i heroicznego poświęcenia Bogu i ludziom.

ks. Zbigniew Sobolewski