NR 63 / 2017 – UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA PAŃSKIEGO – Msza w dzień

WPROWADZENIE
KATECHEZA
LITURGIA


SŁOWO ŻYCIA

Słowo, które staje się ciałem dla naszego zbawienia, przynosi całemu stworzeniu życie, którym było ono obdarzone na samym początku. Bóg odradza swoim Słowem to, co na skutek grzechu poddane zostało panowaniu śmierci.
Słowo Boże ma nie tylko moc stwórczą, ale i odradzającą, zbawczą. Ewangelia poucza nas dzisiaj, że wszystko to, co zostało stworzone, w Słowie Boga obdarzone było życiem tak długo, jak długo w Nim trwało.
Historia zbawienia naznaczona jest jednak grzechem niewierności, w którym każdy z nas ma swój udział. Jest ona jednocześnie świadectwem niezwykłej wierności Boga, który od samego początku dąży do odnowienia skażonego grzechem stworzenia. Choć przez niewierność oddzieliliśmy się od Boga, to On, dzięki swojej wierności, przywrócił nam utraconą z Nim łączność i obdarzył życiem.
Tak jak przy stworzeniu Bóg posłużył się swoim słowem, tak, dokonując naszego zbawienia, posyła do nas Jezusa, swoje Słowo, które stwarza nas na nowo, zgodnie z pierwotnym Jego zamysłem. Więcej nawet, dzięki temu, że Słowo stało się ciałem, że Bóg stał się człowiekiem, nasza ludzka natura na zawsze zostaje wyniesiona do niezwykłej godności. My wszyscy, o ile trwamy w zbawczym Słowie Boga, mamy pełen udział w Jego życiu. Każdy z nas otrzymać może z Jego pełni. Wystarczy, że otworzymy się na łaskę, którą On swoim życiodajnym słowem obdarza nas każdego dnia. Misterium Bożego Narodzenia, to tajemnica ponownego włączenia natury człowieka w sferę życiodajnej łaski Bożej, dzięki przyjęciu jej przez Jezusa, Odwieczne Słowo Ojca.

o. Daniel W. Stabryła ‒ benedyktyn


LITURGIA
KATECHEZA
WPROWADZENIE


Liturgia słowa Mszy w dzień Bożego Narodzenia przekazuje najgłębszy duchowy sens tego wydarzenia. Pierwsze wersety Listu do Hebrajczyków przygotowują na wspaniały hymn – prolog Ewangelii św. Jana. Bóg posyła na świat swego Syna. On jest Jego Słowem skierowanym do ludzi. Słowem miłości. Światłością oświecającą nasze życie. Mamy głosić tę radosną nowinę. Dzielić się Bożym Słowem i światłem.

PIERWSZE CZYTANIE (Iz 52,7-10)

Prorok Izajasz raduje się z dobrej nowiny o początku królowania Boga. Święty Paweł zastosował jego wyrażenie w Liście do Rzymian (10,15) w odniesieniu do Apostołów głoszących Ewangelię. Ale w tym rozdziale rozpoczyna się Czwarta Pieśń Sługi Pańskiego. Zbawienie dokonało się przez Mękę. Dziecko, którego narodziny dziś wspominamy, złoży swoje człowieczeństwo jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy. Trwajmy w skupieniu wobec tajemnicy miłości Boga do człowieka.

Czytanie z Księgi proroka Izajasza
O jak są pełne wdzięku na górach nogi zwiastuna radosnej nowiny, który ogłasza pokój, zwiastuje szczęście, który obwieszcza zbawienie, który mówi do Syjonu: «Twój Bóg zaczął królować».
Głos! Twoi strażnicy podnoszą głos, razem wznoszą okrzyki radosne, bo oglądają na własne oczy powrót Pana na Syjon. Zabrzmijcie radosnym śpiewem, wszystkie ruiny Jeruzalem! Bo Pan pocieszył swój lud, odkupił Jeruzalem.
Pan obnażył już swe ramię święte na oczach wszystkich narodów; i wszystkie krańce ziemi zobaczą zbawienie naszego Boga.
Oto słowo Boże.

PSALM (Ps 98,1bcde.2-3b.3c-4.5-6)
Cała ziemia raduje się z przyjścia Zbawiciela. Osiągnął zwycięstwo przez swoje wielkie dzieła. Te dzieła to uniżenie się wszechpotężnego Boga. Przyjęcie słabej ludzkiej natury. Podjęcie ludzkich cierpień aż po dobrowolną śmierć na krzyżu. Radość z Jego narodzenia przeżywajmy w dojrzały sposób, pamiętając, co podjął dla naszego dobra.

Refren: Ziemia ujrzała swego Zbawiciela.
Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
albowiem uczynił cuda.
Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica *
i święte ramię Jego.


Pan okazał swoje zbawienie, *
na oczach pogan objawił swą sprawiedliwość.
Wspomniał na dobroć i wierność swoją *
dla domu Izraela.


Ujrzały wszystkie krańce ziemi *
zbawienie Boga naszego.
Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio, *
cieszcie się, weselcie i grajcie.


Śpiewajcie Panu przy wtórze cytry, *
przy wtórze cytry i przy dźwięku harfy.
Przy trąbach i przy dźwięku rogu, *
na oczach Pana, Króla, się radujcie.


DRUGIE CZYTANIE (Hbr 1,1-6)
Bóg przemawiał i przemawia do ludzi na różny sposób. Przez natchnionych autorów Pisma Świętego, ale też przez wydarzenia naszego życia. Jego najwspanialsza wypowiedź to posłanie na ziemię Syna, równego Mu we wszystkim. W świetle Jego życia i nauki oceniajmy to, co do nas przychodzi. Odczytujmy Bożą naukę i wprowadzajmy ją w nasze życie.

Czytanie z Listu do Hebrajczyków
Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców naszych przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna. Jego to ustanowił dziedzicem wszystkich rzeczy, przez Niego też stworzył wszechświat.
Ten Syn, który jest odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty, podtrzymuje wszystko słowem swej potęgi, a dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy Majestatu na wysokościach. On o tyle stał się większy od aniołów, o ile odziedziczył dostojniejsze od nich imię.
Do którego bowiem z aniołów powiedział Bóg kiedykolwiek: «Ty jesteś moim Synem, Ja Cię dziś zrodziłem»? I znowu: «Ja będę Mu ojcem, a On będzie Mi Synem»? A skoro ponownie wprowadzi Pierworodnego na świat, powie: «Niech Mu oddają pokłon wszyscy aniołowie Boży».
Oto słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Zajaśniał nam dzień święty,
pójdźcie narody, oddajcie pokłon Panu,
bo wielka światłość zstąpiła dzisiaj na ziemię.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (dłuższa, J 1,1-18)
Najwyższa Bożą Mądrość i miłość objawiły się przez Wcielenie i dzieło Syna Bożego. Słowa równego Ojcu, przez które wszystko się stało. Świadkowie Jego życia przekazują nam Bożą prawdę. On oświeca każdego człowieka, ale nie każdy chce wejść w krąg Jego światła, prawdy i miłości. Dziękujmy, że możemy uczestniczyć w liturgii uobecniającej Jego wielkie dzieła. Módlmy się za tych, którzy na razie nie chcą w niej brać udziału.

Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, z tego, co się stało.
W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła.
Pojawił się człowiek posłany przez Boga, Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz został posłany, aby zaświadczyć o światłości.
Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi.
Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego – którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili.
A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy.
Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: «Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie».
Z Jego pełności wszyscy otrzymaliśmy – łaskę po łasce. Podczas gdy Prawo zostało dane za pośrednictwem Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa.
Boga nikt nigdy nie widział; ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, o Nim pouczył.
Oto słowo Pańskie.


KATECHEZA
LITURGIA
WPROWADZENIE


Jezus Chrystus

JEZUS (hebr. Jehoszua, Jeszua –‘Bóg zbawia’ lub ‘Bóg jest moim zbawieniem’) – imię wybrane przez Boga dla Jego Syna. Archanioł Gabriel, oznajmiając Maryi, że Bóg wybrał Ją na matkę Zbawiciela, polecił Jej, aby mającemu urodzić się dziecku nadano imię Jezus (Łk 1,31). W Starym Testamencie imię to nosili: następca Mojżesza (Wj 17,8nn) oraz autor Mądrości Syracydesa, jednak przez szacunek do Zbawiciela, sukcesora Mojżesza nazywa się Jozuem, a Mądrość Syracydesa wzięła swoją nazwę od imienia ojca jej autora. Często w Nowym Testamencie Jezus jest nazywany Chrystusem, co wynika z Jego mesjańskiego posłannictwa.
CHRYSTUS (gr. christos – ‘namaszczony’, odpowiednik hebr. masziach – ‘mesjasz’, ‘pomazaniec’) – w Starym Testamencie w ten sposób określano królów Izraela, którym przekazywano władzę w obrzędzie namaszczenia oliwą (Sdz 9,8-15; 2Sm 5,3; 1Krl 1,39; Ps 89,21; Syr 43,13), a także kapłanów, których takim obrzędem wprowadzano w urząd (Wj 29,7; Kpł 4,3.5.16; Syr 45,15). Pismo Święte używa tego terminu w odniesieniu do Dawida i jego sukcesorów, kontynuujących zapoczątkowaną przez niego dynastię (2Sm 7,12nn). Z czasem utrwaliła się w Izraelu wizja królakapłana, który miał być idealnym władcą czasów ostatecznych. Miał on zamknąć dynastię królów i utrwalić królestwo Boże na ziemi. Jego panowanie miało mieć charakter duchowy i powszechny. W Nowym Testamencie tytuł pomazaniec występuje prawie wyłącznie w greckiej formie christos i odnosi się jedynie do osoby Jezusa z Nazaretu jako Zbawiciela namaszczonego i objawianego światu przez Ojca, który Go posyła na ziemię, aby wypełnił dzieło odkupienia (Mt 16,16n). W Kościele pierwotnym powszechnie posługiwano się tym określeniem w odniesieniu do Jezusa i dlatego zaczęło ono funkcjonować jako Jego imię własne.

Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu.
Najnowszy przekład z języków oryginalnych z komentarzem.
Częstochowa 2008, s. 2740 i 2732