NR 13 / 2008 – WIELKI CZWARTEK – Msza Wieczerzy Pańskiej

WPROWADZENIE
KATECHEZA
LITURGIA


MIŁOŚĆ KTÓRA DAJE SIEBIE


LITURGIA
KATECHEZA
WPROWADZENIE



W Wielki Czwartek – dzień Ostatniej Wieczerzy – stajemy przed trzema wielkimi tajemnicami Boga, którymi są: miłość, Eucharystia i kapłaństwo. Miłość Boża sprawiła, że Jezus Chrystus przyszedł na świat i na zawsze pozostał z nami w postaciach chleba i wina. Kierowany tą samą miłością przez wszystkie wieki istnienia Kościoła powołuje kapłanów, aby sprawowali pamiątkę Jego męki, śmierci i zmartwychwstania. W dniu dzisiejszym okażmy zatem swoją wdzięczność wszystkim kapłanom za to, że zechcieli oddać swe życie na służbę Bogu i ludziom.

PIERWSZE CZYTANIE
(Wj 12, 1-8. 11-14)
Pascha była dla Izraelitów największym świętem. Wspominano w niej cudowne wyjście z niewoli, a zatem wydarzenie, które zadecydowało o tym, że Izrael zaczął istnieć jako naród. W czasie owej pamiętnej nocy uciemiężony lud spożywał baranka, a jego krwią naznaczył drzwi swoich domów, aby ominął je anioł śmierci zabijający pierworodnych synów Egipcjan. Odtąd krew baranka stała się symbolem wybawienia z niewoli i śmierci.

Czytanie z Księgi Wyjścia

Bóg powiedział do Mojżesza i Aarona w ziemi egipskiej: «Miesiąc ten będzie dla was początkiem miesięcy, będzie pierwszym miesiącem roku. Powiedzcie całemu zgromadzeniu Izraela tak:
„Dziesiątego dnia tego miesiąca niech się każdy postara o baranka dla rodziny, o baranka dla domu. Jeśliby zaś rodzina była za mała do spożycia baranka, to niech się postara o niego razem ze swym sąsiadem, który mieszka najbliżej jego domu, aby była odpowiednia liczba osób. Liczyć je zaś będziecie dla spożycia baranka według tego, co każdy może spożyć. Baranek będzie bez skazy, samiec jednoroczny; wziąć możecie jagnię albo koźlę. Będziecie go strzec aż do czternastego dnia tego miesiąca, a wtedy zabije go całe zgromadzenie Izraela o zmierzchu. I wezmą krew baranka, i pokropią nią odrzwia i progi domu, w którym będą go spożywać. I tej samej nocy spożyją mięso pieczone w ogniu, spożyją je z chlebem niekwaszonym i gorzkimi ziołami.
Tak zaś spożywać go będziecie: Biodra wasze będą przepasane, sandały na waszych nogach i laska w waszym ręku. Spożywać będziecie pospiesznie, gdyż jest to Pascha na cześć Pana.
Tej nocy Ja przejdę przez Egipt, zabiję wszystko pierworodne w ziemi egipskiej od człowieka aż do bydła i odbędę sąd nad wszystkimi bogami Egiptu. Ja, Pan. Krew będzie wam służyła do oznaczenia domów, w których będziecie przebywać. Gdy ujrzę krew, przejdę obok i nie będzie pośród was plagi niszczycielskiej, gdy będę karał ziemię egipską.
Dzień ten będzie dla was dniem pamiętnym i obchodzić go będziecie jako święto dla uczczenia Pana. Po wszystkie pokolenia w tym dniu świętować będziecie na zawsze”».
PSALM (Ps 116B, 12-13. 15-16bc. 17-18)
Każda Msza św. jest pamiątką Ostatniej Wieczerzy, męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Uczestnicząc w niej, dziękujmy Jezusowi za Jego ofiarę na krzyżu i wraz z Nim ofiarujmy swoje życie Bogu. [c1]Refren:[/c1] Kielich Przymierza to Krew Zbawiciela. Czym się Panu odpłacę [c1]*[/c1] za wszystko, co mi wyświadczył? Podniosę kielich zbawienia [c1]*[/c1] i wezwę imienia Pana. [c1]Ref.[/c1] Cenna jest w oczach Pana [c1]*[/c1] śmierć Jego świętych. Jam sługa Twój, syn Twej służebnicy, [c1]*[/c1] Ty rozerwałeś moje kajdany. [c1]Ref.[/c1] Tobie złożę ofiarę pochwalną [c1]*[/c1] i wezwę imienia Pana. Wypełnię me śluby dla Pana [c1]*[/c1] przed całym Jego ludem. [c1]Ref. [/c1]
DRUGIE CZYTANIE (1 Kor 11, 23-26)
Ustanawiając sakrament Eucharystii, Jezus zawarł ze swoim ludem Nowe Przymierze. Wyraża ono miłość, którą Bóg nam okazuje, zobowiązując nas zarazem do jej odwzajemnienia – wobec Boga i ludzi.

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:
Ja otrzymałem od Pana to, co wam przekazuję, że Pan Jezus tej nocy, kiedy został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy połamał i rzekł: «To jest Ciało moje za was wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę». Podobnie, skończywszy wieczerzę, wziął kielich, mówiąc: «Kielich ten jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na moją pamiątkę».
Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańską głosicie, aż przyjdzie.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (J 13, 34) [c1]Aklamacja:[/c1] Chwała Tobie, Królu wieków.

Daję wam przykazanie nowe,

abyście się wzajemnie miłowali,

jak Ja was umiłowałem. [c1]Aklamacja:[/c1] Chwała Tobie, Królu wieków.
EWANGELIA (J 13, 1-15)
Święty Jan pisze w swojej Ewangelii, że Jezus umiłował nas do końca, czyli do końca swych ludzkich i boskich możliwości. Opuścił dom Ojca, przyjął ludzkie ciało, zgodził się na życie ubogie i pokorne, wyrzekł się boskiego majestatu, władzy, panowania. Co więcej, do końca wyniszczył się w cierpieniu i męce, wreszcie zrezygnował nawet z ludzkiego ciała, by je przemienić w Ciało Eucharystyczne. Chciał, aby ludzie mogli Je spożywać, ilekroć tylko zapragną.

Słowa Ewangelii według świętego Jana

Było to przed Świętem Paschy. Jezus wiedząc, że nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował.
W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty, syna Szymona, aby Go wydać, wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło, nim się przepasał. Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany.
Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: «Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?». Jezus mu odpowiedział: «Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale później to będziesz wiedział». Rzekł do Niego Piotr: «Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał».
Odpowiedział mu Jezus: «Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną». Rzekł do Niego Szymon Piotr: «Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę».
Powiedział do niego Jezus: «Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy». Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego powiedział: «Nie wszyscy jesteście czyści».
A kiedy im umył nogi, przywdział szaty, i gdy znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: «Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem” i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem».


KATECHEZA
LITURGIA
WPROWADZENIE


KAPŁAN – DRUGIM CHRYSTUSEM