NR 12 / 2009 – III NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

WPROWADZENIE
KATECHEZA
LITURGIA


JESTEŚMY ŚWIĄTYNIĄ BOGA

Dzisiejsza liturgia słowa przypomina nam Dekalog. Należy pamiętać, że prawo moralne ustanowione zostało nie ze względu na Boga, lecz na nas – aby nasze postępowanie nie obróciło się przeciwko nam. Dekalog nie jest formą przymuszania nas do właściwego zachowania – jest głosem Boga wewnątrz nas, który nie chce krępować ludzkiej wolności, ale kieruje naszą działalność na czynienie dobra.
Ewangelia dzisiejsza ukazuje Chrystusa, jak wyrzuca handlujących ze świątyni. Łatwo doszukać się analogii do trzeciego przykazania; Pamiętaj, abyś dzień święty święcił. Współcześnie odpowiednikiem niegodnego postępowania handlujących jest lekceważenie Mszy św. czy niepotrzebna praca w niedzielę. Pamiętajmy, że świątynia jerozolimska była zapowiedzią świątyni zbudowanej z ludzi, czyli Kościoła. Gorliwość Jezusa, abyśmy byli godnym przybytkiem Boga, jest zapewne większa od tej, jaką ukazał wobec budowli jerozolimskiej, będącej jedynie dziełem rąk ludzkich.
Stanowimy świątynię Boga żywego. Aby była ona piękna i godna tak dostojnego

ks. Krzysztof Filipowicz


LITURGIA
KATECHEZA
WPROWADZENIE


Bóg udziela swej mądrości wszystkim, którzy jej szukają i są na nią otwarci. Przychodzimy na Eucharystię, aby tę mądrość przyjąć, uczyć się jej i według niej kształtować nasze życie. Chrystus-Mądrość Boża daje nam siebie w tajemnicy swojego Ciała i Krwi. Przygotujmy świątynię naszego serca, aby mogła w niej zamieszkać prawdziwa Mądrość, która tak bardzo różni się od naszego ludzkiego myślenia i przewidywania.

PIERWSZE CZYTANIE (dłuższe, Wj 20, 1-17)

Pierwsze czytanie ukazuje bardzo ważną prawdę o tym, kim jest Bóg i jaką wobec Niego mamy przyjąć postawę. Bóg jest Tym, który uwolnił Izraela z niewoli, okazał mu swoją wielką życzliwość i pomoc w trudnej sytuacji. Jest więc Bogiem żywym i jedynym Panem, mającym moc, władzę, ale także wielką miłość do człowieka. Dlatego oddawana Mu cześć musi być wyłączna, szczera, wypływająca z czystego serca i poparta prawym postępowaniem, którego zasady zapisane są w Dekalogu.

Czytanie z Księgi Wyjścia

W owych dniach mówił Bóg wszystkie te słowa:
«Ja jestem Pan, twój Bóg, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli.
Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie.
Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią.
Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja, Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą. Okazuję zaś łaskę aż do tysiącznego pokolenia tym, którzy Mnie miłują i strzegą moich przykazań.
Nie będziesz wzywał imienia Boga twego, Pana, do czczych rzeczy, gdyż Pan nie pozostawi bezkarnie tego, który wzywa Jego imienia do czczych rzeczy.
Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe zajęcia. Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci twego Boga, Pana. Nie możesz przeto w dniu tym wykonywać żadnej pracy ani ty sam, ani syn twój, ani twoja córka, ani twój niewolnik, ani twoja niewolnica, ani twoje bydło, ani cudzoziemiec, który mieszka pośród twych bram. Bo w sześciu dniach uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest na nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go za święty.
Czcij ojca twego i matkę twoją, abyś długo żył na ziemi, którą twój Bóg, Pan, da tobie.
Nie będziesz zabijał.
Nie będziesz cudzołożył.
Nie będziesz kradł.
Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako świadek.
Nie będziesz pożądał domu bliźniego twego. Nie będziesz pożądał żony bliźniego twego, ani jego niewolnika, ani jego niewolnicy, ani jego wołu, ani jego osła, ani żadnej rzeczy, która należy do bliźniego twego».

PSALM (Ps 19, 8. 9. 10. 11)

Dekalog jest wyrazem praktycznej mądrości, jaką daje nam Bóg, aby nasze życie było dobre i szlachetne. O wychowawczej roli przykazań przypomina nam Psalmista: Świadectwo Pana niezawodne, uczy prostaczka mądrości. Bądźmy otwarci na to pouczenie, skorzystajmy z danej nam przez Boga mądrości, która jest wyrazem Jego troski o nas.

Refren: Słowa Twe, Panie, dają życie wieczne.

Prawo Pańskie jest doskonałe i pokrzepia duszę, *
świadectwo Pana niezawodne, uczy prostaczka mądrości.
Jego słuszne nakazy radują serce, *
jaśnieje przykazanie Pana i olśniewa oczy. Ref.

Bojaźń Pana jest szczera i trwa na wieki, *
sądy Pana prawdziwe, a wszystkie razem słuszne.
Cenniejsze nad złoto, nad złoto najczystsze, *
słodsze od miodu płynącego z plastra. Ref.

DRUGIE CZYTANIE (1 Kor 1, 22-25)

Bóg objawia swoją mądrość stopniowo. Prowadzi nas przez dzieje historii zbawienia krok po kroku, aż do najgłębszej prawdy, która została wyrażona w tajemnicy krzyża. Ale jest to mądrość trudna i paradoksalna – dla Żydów jest zgorszeniem, a dla Greków głupstwem. Aby ją rozpoznać, zrozumieć i przyjąć, konieczna jest wiara. Prośmy dzisiaj o wiarę, która przemieni nasze myślenie i da nam dostęp do tajemnicy Odkupienia.

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:
Gdy Żydzi żądają znaków, a Grecy szukają mądrości, my głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan, dla tych zaś, którzy są powołani, tak spośród Żydów, jak i spośród Greków, Chrystusem, mocą i mądrością Bożą. To bowiem, co jest głupstwem u Boga, przewyższa mądrością ludzi, a co jest słabe u Boga, przewyższa mocą ludzi.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (J 3, 16)

Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.
Tak Bóg umiłował świat,
że dał swojego Syna Jednorodzonego;
każdy, kto w Niego wierzy, ma życie wieczne.
Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.

EWANGELIA (J 2, 13-25)

Świątynia jest miejscem, w którym stajemy w obecności Boga. Nie może się tam wkraść żaden fałszywy ton, nie ma tam miejsca na kupczenie czy interesowność. Przypomina nam o tym Jezus w znaku oczyszczenia jerozolimskiej świątyni. Ale ten znak ma jeszcze głębsze znaczenie, wskazuje na Jezusa jako na prawdziwą Świątynię. Bo tylko Syn Boży zna w pełni Ojca i jest z Nim w relacji miłości i prawdy. Bóg w swej mądrości daje nam możliwość wielbienia Go w prawdziwej Świątyni. Dokonuje się to w Eucharystii, kiedy przyjmujemy Ciało i Krew Chrystusa.

Słowa Ewangelii według świętego Jana

Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus udał się do Jerozolimy. W świątyni napotkał tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie oraz siedzących za stołami bankierów. Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powyrzucał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: «Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu Ojca mego targowiska». Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: «Gorliwość o dom Twój pożera Mnie».
W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: «Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?» Jezus dał im taką odpowiedź: «Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo».
Powiedzieli do Niego Żydzi: «Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?»
On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy więc zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.
Kiedy zaś przebywał w Jerozolimie w czasie Paschy, w dniu świątecznym, wielu uwierzyło w imię Jego, widząc znaki, które czynił. Jezus natomiast nie zwierzał się im, bo dobrze wszystkich znał i nie potrzebował niczyjego świadectwa o człowieku. Sam bowiem wiedział, co się kryje w człowieku.


KATECHEZA
LITURGIA
WPROWADZENIE


PAWEŁ APOSTOŁ I KOŚCIÓŁ

Rozumienie Kościoła jako wspólnoty obejmującej ludzi ze wszystkich narodów i kultur wydaje się nam dziś czymś naturalnym. Doświadczając powszechności Kościoła, musimy pamiętać, że jest ona owocem starań misjonarzy wielu wieków. Pierwszym z nich był św. Paweł, który swoją działalnością i refleksją teologiczną przecierał szlaki w świadomości chrześcijan i zakładał lokalne wspólnoty Kościoła w różnych częściach Cesarstwa Rzymskiego: w Galacji, Jonii, Macedonii i Achai. Był wybranym narzędziem (zob. Dz 9, 16), za pomocą którego Pan Bóg budował Kościół, jednocząc w nim Żydów i pogan. W Chrystusie odnalazł zasadę równości wszystkich i głosił, że Jego ofiara krzyżowa jest źródłem powszechnego zbawienia.
Miłość św. Pawła do Kościoła zrodziła się wraz z miłością do Jezusa. Apostoł przed swoim nawróceniem i powołaniem prześladował wyznawców Chrystusa. Kiedy jednak pod Damaszkiem spotkał Zmartwychwstałego, zrozumiał, że prześladując chrześcijan, prześladował samego Jezusa. „Dlaczego mnie prześladujesz?” – zapytał go Chrystus (Dz 9, 4). Zmartwychwstały utożsamił się z chrześcijanami. Tę przedziwną jedność Pana ze swoimi wiernymi Apostoł Narodów głęboko przeżywał i głosił. Nauczał, że buduje ją sakrament Ciała i Krwi Chrystusa, który równocześnie jednoczy między sobą wiernych przyjmujących Eucharystię (1 Kor 10, 16-17).
Sam Apostoł, stając się wyznawcą Jezusa, równocześnie wszedł do wspólnoty Kościoła. Został do niej wprowadzony przez posługę chrześcijan z Damaszku. Tę posługę podjął później jako misjonarz i Apostoł Narodów, „rodząc” przez Ewangelię wielu chrześcijan. Stał się rodzicem (ojcem i matką) wierzących, o czym wielokrotnie wspominał (zob. Ga 4, 19; 1 Kor 3, 1-3; 4, 14-15; 1 Tes 2, 7-8).
On jest również autorem określenia Kościoła jako Ciała Chrystusa (zob. 1 Kor 12, 27; Ef 4, 12; 5, 30; Kol 1, 24). Tłumaczy w nim godność chrześcijan, którzy stanowią organiczną jedność z Jezusem. Równocześnie ukazuje znaczenie każdego członka wspólnoty Kościoła dla ogółu: jesteśmy sobie nawzajem potrzebni, a różnorodność, która nas charakteryzuje, ubogaca wszystkich. W tym organizmie Kościoła, napojeni jednym Duchem, a więc i równi między sobą, posiadamy róże dary i charyzmaty dla dobra wszystkich.
Święty Paweł nazywa również Kościół „oblubienicą Chrystusa” (Ef 5, 21-33). Nawiązuje tym samym do Starego Testamentu, w którym często naród wybrany jest określany jako małżonka i oblubienica, a Bóg – mąż i oblubieniec swojego ludu (np. Oz 2, 4. 21; Iz 54, 5-8).

ks. Bogusław Zeman, paulista