NR 7 / 2013 – V NIEDZIELA ZWYKŁA

WPROWADZENIE
KATECHEZA
LITURGIA


EWANGELICZNY RADYKALIZM

Wśród nas żyje wielu ludzi, których możemy określić mianem radykalni. To oni spotkali w swoim życiu osobowego Boga, który zmienił ich sposób widzenia świata, zainspirował do wewnętrznej przemiany. Radykalizm dostrzegamy w powołaniu Izajasza na proroka. Kiedy usłyszał on głos Pana: „Kogo mam posłać? Kto by Nam poszedł?”, odpowiedział: „Oto ja, poślij mnie!”. Wezwaniem do radykalizmu jest również polecenie Jezusa skierowane do Piotra: „Wypłyń na głębię”. Konkretną realizację słów Pana było pozostawienie wszystkiego i pójście za Mistrzem z Nazaretu przez Piotra i jego towarzyszy znad jeziora.
Radykalizm wypływający z Biblii kryje w sobie zachętę do dziecięcego zawierzenia, ufności oraz bezkompromisowego oddania siebie Temu, który stanowi Początek i Kres. Polega na rozumieniu boskich ostrzeżeń i respektowaniu ich w swoim życiu. Wyraża się w daniu pierwszego miejsca modlitwie, umacnianiu komunii z Bogiem, z której wynika działanie oraz wszelka aktywność w Kościele i świecie.
Ewangeliczny radykalizm rozpoczyna się od słuchania Słowa, karmienia się Ciałem Pana. Dzięki temu poznajemy wolę Bożą i mamy siłę, by wcielać ją w codzienne życie. Dotyczy ona zarówno osobistych wyborów związanych z realizacją życiowego powołania, jak i unikania zła aż po radykalny wybór w swoim sercu jedynego Dobra. Radykalizm jest zachętą, aby „pójść na całość”, odkrywać świętość. Panie, nie moja, lecz Twoja wola niech się dzieje. „Jezu, ufam Tobie!”.

ks. Leszek Smoliński

„Zostawili wszystko i poszli za Nim”.
(Łk 5,11)


LITURGIA
KATECHEZA
WPROWADZENIE


Bóg jest Panem wszechświata i każdego ludzkiego serca. To On zasiewa w nas słowo dające życie wieczne. Bóg jest bardzo łaskawy dla tych, którzy potrafią całkowicie Mu zaufać.

PIERWSZE CZYTANIE(Iz 6,1-2a.3-8)

W dzisiejszym pierwszym czytaniu Bóg objawia człowiekowi swoją chwałę. Tylko On jest w stanie oczyścić nas z wszelkiego grzechu i uczynić wiernymi głosicielami Jego słowa. Prorok Izajasz otrzymuje misję od samego Boga i zostaje do niej uzdolniony przez łaskę.

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

W roku śmierci króla Ozjasza ujrzałem Pana, siedzącego na wysokim i wyniosłym tronie, a tren Jego szaty wypełniał świątynię. Serafiny stały ponad Nim; każdy z nich miał po sześć skrzydeł.
I wołał jeden do drugiego: «Święty, Święty, Święty jest Pan Zastępów. Cała ziemia pełna jest Jego chwały». Od głosu tego, który wołał, zadrgały futryny drzwi, a świątynia napełniła się dymem.
I powiedziałem: «Biada mi! Jestem zgubiony! Wszak jestem mężem o nieczystych wargach i mieszkam pośród ludu o nieczystych wargach, a oczy moje oglądały Króla, Pana Zastępów!».
Wówczas przyleciał do mnie jeden z serafinów, trzymając w ręce węgiel, który kleszczami wziął z ołtarza. Dotknął nim ust moich i rzekł: «Oto dotknęło to twoich warg: twoja wina jest zmazana, zgładzony twój grzech».
I usłyszałem głos Pana mówiącego: «Kogo mam posłać? Kto by Nam poszedł?». Odpowiedziałem: «Oto ja, poślij mnie!».

PSALM(Ps 138,1-2a.2bc-3.4-5.7c-8)

Reakcją człowieka na usłyszane słowo Boga jest radość i uwielbienie Stwórcy. Psalmista razem z aniołami wychwala dobroć Pana i składa Mu dzięki za Jego słowo.

Refren: Wobec aniołów psalm zaśpiewam Panu.
Lub: Alleluja.

Będę Cię sławił, Panie, z całego serca, *
bo usłyszałeś słowa ust moich.
Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów, *
pokłon Ci oddam w Twoim świętym przybytku.Ref.

I będę sławił Twe imię za łaskę i wierność, *
bo ponad wszystko wywyższyłeś Twe imię i obietnicę.
Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem, *
pomnożyłeś moc mojej duszy.Ref.

Wszyscy królowie ziemi będą dziękować Tobie, Panie, *
gdy usłyszą słowa ust Twoich,
i będą opiewać drogi Pana: *
«Zaprawdę, chwała Pana jest wielka».Ref.

Wybawia mnie Twoja prawica. *
Pan za mnie wszystkiego dokona.
Panie, Twa łaska trwa na wieki, *
nie porzucaj dzieła rąk Twoich.Ref.

DRUGIE CZYTANIE(dłuższe, 1Kor 15,1-11)

Zmartwychwstanie Chrystusa jest objawieniem chwały i miłosierdzia Pana. Paweł Apostoł przypomina Święte Misteria naszego odkupienia. Podkreśla też bezgraniczną łaskę, której sam doświadczył.

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którą przyjęliście i w której też trwacie. Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam rozkazałem. Chyba żebyście uwierzyli na próżno.
Przekazałem wam na początku to, co przejąłem; że Chrystus umarł za nasze grzechy zgodnie z Pismem, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia zgodnie z Pismem: i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom. W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu płodowi.
Jestem bowiem najmniejszy ze wszystkich apostołów i niegodzien zwać się apostołem, bo prześladowałem Kościół Boży. Lecz za łaską Boga jestem tym, czym jestem, a dana mi łaska Jego nie okazała się daremna; przeciwnie, pracowałem więcej od nich wszystkich, nie ja, co prawda, lecz łaska Boża ze mną.
Tak więc czy to ja, czy inni, tak nauczamy i tak wyście uwierzyli.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ(Mt 4,19)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Pójdźcie za Mną,
a uczynię was rybakami ludzi.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA(Łk 5,1-11)

Chrystus wzywa Szymona Piotra do całkowitego zdania się na Jego słowo. Piotr okazuje posłuszeństwo Panu wbrew ludzkiemu rozsądkowi i otrzymuje nagrodę, która przerasta jego najśmielsze wyobrażenia.

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

Zdarzyło się raz, gdy tłum cisnął się do Jezusa, aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret, że zobaczył dwie łodzie, stojące przy brzegu, rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy.
Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: «Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów». A Szymon odpowiedział: «Mistrzu, przez całą noc pracowaliśmy i nic żeśmy nie ułowili. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci». Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na wspólników w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały.
Widząc to, Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: «Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny». I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona. Lecz Jezus rzekł do Szymona: «Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił». I przyciągnąwszy łodzie do brzegu, zostawili wszystko i poszli za Nim.


KATECHEZA
LITURGIA
WPROWADZENIE


Ostatnie słowa Chrystusa na krzyżu(1)

„Z wysokości krzyża Jezus wygłasza siedem słów pełnych mądrości, dobroci, miłości, miłosierdzia i mocy, słów, które nas inspirują, aby pokładać w Nim nadzieję”. Tak bł. Jakub Alberione rozpoczyna refleksję nad ostatnimi słowami naszego Zbawiciela.
W najbliższą środę rozpoczyna się Wielki Post. W tym czasie warto zatrzymać się nad „słowami pełnymi miłosierdzia”, w których jest obietnica, testament, skarga, pragnienie i modlitwa. Dzięki nim możemy wzmocnić wiarę w zwycięstwo życia nad śmiercią. Duchowym przewodnikiem w tych rozważaniach będzie bł. Jakub.
„Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23,34). Niesamowita różnica we wzajemnym nastawieniu do siebie – oprawcy krzyżują Jezusa i chcą Jego śmierci, a On pragnie ich zbawić. W tych pierwszych słowach wypowiedzianych na krzyżu ukazuje się wybaczająca miłość Boga – ogrom Bożego miłosierdzia obejmujący nawet tych, którzy jeszcze grzeszą. Krzyż staje się znakiem miłosiernej miłości Boga Ojca.
Jezus w doskonały sposób wypełnia na krzyżu to, co pozostawił nam jako przykazanie: „miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują”. Modlitwa za tych, którzy zadają cierpienie, wynosi człowieka nie tyle na szczyty heroizmu, co raczej ukierunkowuje go na miłość doskonałą – miłość ku komuś, a nie miłość za coś. W takiej miłości nie ma miejsca na pytanie: „Za co mnie kochasz?”. W przeciwnym razie prześladowcy nie mogliby być nigdy pokochani. Tym bardziej ci, którzy przez grzech stają się nieprzyjaciółmi Boga.
Słowa „Ojcze, przebacz” są słowami o nas i dla nas. O nas – bo i my bardzo często upadając w grzech, nie wiemy, co czynimy. Nie chodzi w tym przypadku o brak wiedzy o grzechu. Możemy bowiem zdawać sobie sprawę z ciężkości i złośliwości naszych win, ale nie jesteśmy w stanie pojąć, jak bardzo zraniliśmy Boga. Są to słowa także dla nas, ponieważ za każdym razem w Modlitwie Pańskiej prosimy o odpuszczenie win, dodając warunek „jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. Powtarzając Chrystusowe słowa jako modlitwę za nieprzyjaciół i tych, którzy nas prześladują, również my zaczynamy okazywać wybaczającą miłość wobec nich. „Jeżeli Jezus modli się za nas nawet wtedy, gdy Go obrażamy, to o wiele bardziej jest On gotów przebaczyć nam, kiedy prosimy o przebaczenie” (G. Alberione, Alle Figlie di San Paolo 1939, s. 648). Wówczas Miłosierny Ojciec wzruszy się głęboko i przyjmie nas do swojego domu.

ks. Mariusz Szmajdziński