NR 8 / 2013 – I NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

WPROWADZENIE
KATECHEZA
LITURGIA


DIABELSKA BEZCZELNOŚĆ

Historia ukazana dziś w Ewangelii jest niesamowita – Jezus zostaje poddany kuszeniu przez diabła. Kuszenie jest bardzo konkretnie, realne i bezczelnie. Ten ewangeliczny opis winien być nam bliski, bo jesteśmy poddawani próbie na każdym kroku. Głód, bogactwo innych, pycha, pragnienie posiadania, zazdrość, wywyższanie się – to codzienne pokusy, które nas atakują z zewnątrz i od środka. Stąd tylko krok, aby oddać pokłon diabłu. Często wobec pokus tego świata jesteśmy bezsilni i mówimy: „Nie dajemy już rady”. Jezus jako człowiek, też pewnie mógłby tak powiedzieć i … ulec. On jednak pokazuje nam, jak dać odpór konkretnemu złu i pokusie. Najlepszym sposobem jest być blisko Pana Boga, żyć Bożym słowem – a nie jest to łatwe! A kto powiedział, że droga do doskonałości jest „łatwa, lekka i przyjemna”? Pan Jezus jako człowiek pokazuje, że życie słowem Bożym pomaga, karmienie się Eucharystią wzmacnia ducha, a ufność Bogu – udoskonala w życiu.
Nigdy nie było i nie będzie łatwo w życiu, bo szatan nie odpuści. Czy pamiętamy ostatnie zdanie z dzisiejszej Ewangelii? „Gdy diabeł dokończył całego kuszenia, odstąpił od Niego aż do czasu (Łk 4,13). A więc trzeba liczyć się z tym, że zły znowu zaatakuje i wiemy, że w przypadku Pana Jezusa tak było. Może nawet zaatakuje ze zdwojoną siłą. Ale jak pisze św. Paweł – jeśli Bóg jest z nami, któż przeciwko nam? Z Bożą pomocą – dzięki spowiedzi, komunii św., modlitwom mamy szansę wygrać kolejny raz i jeszcze raz, i jeszcze raz. Zwycięstwo przyjdzie, bo przyjść musi – tym zwycięstwem jest pusty grób i zmartwychwstały Chrystus.

ks. Krzysztof Stosur


LITURGIA
KATECHEZA
WPROWADZENIE


Wielki Post to czas, kiedy odkrywamy prawdę o sobie. Pochylając się nad własną słabością, dostrzegamy, jak wielką łaską obdarzył nas Bóg, przebaczając wszystkie nasze grzechy. Wielki Post nie jest okresem smutku, ale czasem odzyskania nadziei.

PIERWSZE CZYTANIE(Pwt 26,4-10)

Lud wybrany wyznaje wiarę w jedynego Boga i ufność w Jego pomoc i opiekę. Pan wzywany w ucisku wydobył swój lud z niewoli. To wiara doprowadziła Izraelitów do kraju opływającego w mleko i miód.

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa

Mojżesz powiedział do ludu:
«Kapłan weźmie z twoich rąk koszyk i położy go przed ołtarzem Pana Boga twego. A ty wówczas wypowiesz te słowa wobec Pana Boga swego:
„Ojciec mój, Aramejczyk błądzący, zstąpił do Egiptu, przybył tam w niewielkiej liczbie ludzi i tam się rozrósł w naród ogromny, silny i liczny.
Egipcjanie źle się z nami obchodzili, gnębili nas i nałożyli na nas ciężkie roboty przymusowe. Wtedy myśmy wołali do Pana, Boga przodków naszych. Usłyszał Pan nasze wołanie, wejrzał na naszą nędzę, nasz trud i nasze uciemiężenie. Wyprowadził nas Pan z Egiptu mocną ręką i wyciągniętym ramieniem wśród wielkiej grozy, znaków i cudów. Zaprowadził nas na to miejsce i dał nam ten kraj opływający w mleko i miód.
Teraz oto przyniosłem pierwociny płodów ziemi, którą dałeś mi, Panie”.

PSALM(Ps 91,1-2.10-11.12-13.14-15)

Człowiek, który znajduje się na drodze do Boga, jest strzeżony przez Stwórcę. Naszym zadaniem jest przylgnąć do Pana całym swoim życiem. Właściwie tylko o to powinniśmy zabiegać, a On zatroszczy się, by żaden kamień nie uraził stóp ludzi zmierzających do Niego.

Refren: Bądź ze mną, Panie, w moim utrapieniu.

Kto się w opiekę oddał Najwyższemu *
i mieszka w cieniu Wszechmocnego,
mówi do Pana: «Tyś moją ucieczką i twierdzą, *
Boże mój, któremu ufam».Ref.

Nie przystąpi do ciebie niedola, *
a cios nie dosięgnie twego namiotu.
Bo rozkazał swoim aniołom, *
aby cię strzegli na wszystkich twych drogach.Ref.

Będą cię nosili na rękach, *
abyś nie uraził stopy o kamień.
Będziesz stąpał po wężach i żmijach, *
a lwa i smoka podepczesz.Ref.

«Ja go wybawię, bo przylgnął do Mnie, *
osłonię go, bo poznał moje imię.
Będzie Mnie wzywał, a Ja go wysłucham
i będę z nim w utrapieniu, *
wyzwolę go i sławą obdarzę».Ref.

DRUGIE CZYTANIE(Rz 10,8-13)

Dla Boga wszyscy jesteśmy równi. Nie mają tutaj znaczenia podziały społeczne, narodowościowe i kulturowe. On obdarza łaską zbawienia każdego, kto sercem uwierzy w Niego i głosi tę wiarę, wzywając Jego imienia. Święty Paweł obiecuje, że taki człowiek nigdy się nie zawstydzi.

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:
Cóż mówi Pismo? «Słowo jest blisko ciebie, na twoich ustach i w sercu twoim». A jest to słowo wiary, którą głosimy. Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych, osiągniesz zbawienie. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej do zbawienia. Wszak mówi Pismo: «Żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony».
Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają. «Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony».

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ(Mt 4,4b)

Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.
Nie samym chlebem żyje człowiek,
lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych.
Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.

EWANGELIA(Łk 4,1-13)

Nawet jeśli człowiek znajduje się na drodze do Boga, szatan zawsze będzie próbował przeszkodzić w tej wędrówce. Odważył się nawet stanąć na drodze Jezusowi. Dzisiejsza Ewangelia pokazuje, że Duch Święty zawsze przychodzi wtedy, kiedy Go wzywamy i nigdy nie opuszcza nas na pustyni naszego kuszenia.

Słowa Ewangeliiwedług świętego Łukasza

Jezus pełen Ducha Świętego powrócił znad Jordanu i czterdzieści dni przebywał w Duchu na pustyni, gdzie był kuszony przez diabła. Nic w owe dni nie jadł, a po ich upływie poczuł głód. Rzekł Mu wtedy diabeł: «Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz temu kamieniowi, żeby się stał chlebem».
Odpowiedział mu Jezus: «Napisane jest: „Nie samym chlebem żyje człowiek”».
Wówczas wyprowadził Go w górę, pokazał Mu w jednej chwili wszystkie królestwa świata i rzekł diabeł do Niego: «Tobie dam potęgę i wspaniałość tego wszystkiego, bo mnie są poddane i mogę je odstąpić, komu chcę. Jeśli więc upadniesz i oddasz mi pokłon, wszystko będzie Twoje».
Lecz Jezus mu odrzekł: «Napisane jest: „Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz”».
Zaprowadził Go też do Jerozolimy, postawił na narożniku świątyni i rzekł do Niego: «Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się stąd w dół. Jest bowiem napisane: „Aniołom swoim rozkaże o Tobie, żeby Cię strzegli”, i „na rękach nosić Cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień”».
Lecz Jezus mu odparł: «Powiedziano: „Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego”».
Gdy diabeł dokończył całego kuszenia, odstąpił od Niego aż do czasu.


KATECHEZA
LITURGIA
WPROWADZENIE


Ostatnie słowa Chrystusa na krzyżu(2)

„Zaprawdę powiadam ci, dziś ze mną będziesz w raju” (Łk 23,43). Słowa te pełne są wybaczającej miłości i stanowią obietnicę zbawienia. Jezus wypowiada je do grzesznika świadomego swojego zła. Ów Dobry Łotr słowami „My przecież słusznie” ucina szyderczą prowokację drugiego złoczyńcy. Więcej, w Jezusie widzi on niewinnie cierpiącego Sługę Pańskiego. Dlatego z ufnością zwraca się do Niego. Dobrego Łotra można tu porównać do syna marnotrawnego, który powrócił (por. Łk 15), albo syna, który początkowo mówił: „Nie chcę”, ale potem się opamiętał (por. Mt 21). Święty Łukasz wielokrotnie w swojej Ewangelii pokazał, że na nawrócenie nigdy nie jest za późno. Nawet w obliczu śmierci Ojciec może wzruszyć się głęboko i przyjąć do swojego domu. Pojawia się tu szalona dysproporcja pomiędzy życiem grzesznym a otrzymanym darem nowego życia. Zostaje to przewartościowane przez krzyż, na którym niewinny Jezus odebrał karę. Dlatego szczera prośba: „wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swojego królestwa” spotkała się z odpowiedzią, która zawiera nagrodę, jaką jest świętość.
Chrystus nawet w obliczu swojej śmierci czyni to, co wypełniał przez całe ziemskie życie – szuka zabłąkanej owcy i przyprowadza ją do owczarni. To właśnie na krzyżu Boże miłosierdzie, które Jezus objawił światu, osiąga swoje dopełnienie. To właśnie na krzyżu Chrystus daje każdemu człowiekowi jeszcze w godzinie śmierci szansę na nawrócenie. W obliczu niewyobrażalnego cierpienia, przerażającej samotności, a także w godzinie śmierci Jezusowe „dziś” (bardzo ważne słowo w Ewangelii Łukasza) staje się formą Bożej obecności i daje pewność nawet największemu grzesznikowi, że jeszcze rzeczywiście dziś wejdzie z Jezusem do chwały Bożej. Jednak owo „dziś” staje się bardzo wiążące. Skoro jest objawieniem nastania czasu zbawienia, to znaczy, że nawrócenia trzeba dokonać także „dziś”.
„Zaprawdę powiadam ci” – „jest to słowo pełne pocieszenia dla duszy, która jęczy w niewoli grzechu: tak, pełne pocieszenia, ponieważ ono pozostawia otwarte przejście do nadziei, aż po ostatni dech” (G. Alberione, Alle Figlie di San Paolo 1939, s. 649). Nadzieja ta pozwala w koszmarze męki dostrzec radość raju, w dramacie samotności – obecność Jezusa, a w ciemnościach śmierci – światłość życia w królestwie Bożym. Ogień pożerający, który w męce konania zapłonął jako sprawiedliwa kara, zostaje zamieniony w oczyszczający płomień Bożego miłosierdzia.

ks. Mariusz Szmajdziński