NR 51 / 2013 – XXX NIEDZIELA ZWYKŁA

WPROWADZENIE
KATECHEZA
LITURGIA


KTO SIĘ WYWYŻSZA, BĘDZIE PONIŻONY!

Obserwując codzienne życie, z łatwością można dostrzec, jak bardzo ludzie pragną wywyższyć się ponad drugich. Czynią to kosztem innych, nieraz narażając się na śmieszność. Często ukryta w człowieku pycha czeka na okazję, aby mogła się rozwinąć.
Nauczycielka lubiana przez uczniów i nauczycieli została dyrektorem szkoły. Po trzech tygodniach nie można było się już z nią dogadać. Woda sodowa uderzyła jej do głowy. Koleżanki zastanawiały się nad tym, co się z nią stało. Pycha, skutecznie odcinająca człowieka od ludzi, utajona w niej niby choroba, ujawniła się w całej okazałości.
Pycha i zadowolenie z siebie charakteryzowały faryzeusza z dzisiejszej Ewangelii. To było powodem, że odszedł on nieusprawiedliwiony! Co usprawiedliwiło celnika w oczach Bożych? Jego pokora!
Aby dobrze się modlić, musimy być pokorni i mieć świadomość tego, do Kogo się mówi; kim jest człowiek wobec Boga i o co prosi. Faryzeusz mógł tyle rzeczy powiedzieć Bogu, a zmarnował czas modlitwy na wypominanie grzechów celnika i innych ludzi. Zaślepiony pychą był przeświadczony o swojej doskonałości. W modlitwie dostrzegał nie Boga, ale celnika. Człowiek wyniosły nie jest w stanie pracować nad sobą i rozwijać się duchowo.
Stawać się w oczach Bożych coraz lepszym jest możliwe jedynie wtedy, gdy działa w człowieku łaska Boża, która go oczyszcza, usprawiedliwia i uświęca. Bóg daje tę łaskę tylko temu, kto prosi pokornie: „Boże, miej litość dla mnie grzesznika!”. Tylko tacy będą wywyższeni, bo Chrystus nie za „doskonałych”, lecz za grzeszników dał się ukrzyżować.

ks. Stanisław Jasionek


LITURGIA
KATECHEZA
WPROWADZENIE


Powołaniem człowieka jest zjednoczenie z Bogiem. Do niego zdążamy, gdy w naszym życiu uczymy się Bożej miłości i sprawiedliwości. Temu powinna służyć nasza modlitwa. Ewangelia ukazuje nam bezsensowność doskonałości w wypełnianiu przykazań, której nie towarzyszy miłość i miłosierdzie.

PIERWSZE CZYTANIE (Syr 35,12-14.16-18)

Modlitwa to rozmowa z Bogiem. Próżne jest mnożenie słów i ofiar, kiedy naszą postawą i pragnieniami jesteśmy od Niego dalecy.

Czytanie z Księgi Syracydesa

Pan jest Sędzią,
który nie ma względu na osoby.
Nie będzie miał On względu na osobę przeciw biednemu,
owszem, wysłucha prośby pokrzywdzonego.
Nie lekceważy błagania sieroty
i wdowy, kiedy się skarży.
Kto służy Bogu, z upodobaniem będzie przyjęty,
błaganie jego dosięgnie obłoków.
Modlitwa biednego przeniknie obłoki
i nie ustanie, aż dojdzie do celu.
Nie odstąpi, aż wejrzy Najwyższy
i ujmie się za sprawiedliwymi, i wyda słuszny wyrok.

PSALM (Ps 34,2-3.17-18.19 i 23)

Bóg okazuje łaskę tym, którzy uciekają się do Niego. Razem z psalmistą uwielbiamy Boga za Jego miłosierdzie dla ubogich i słabych.

Refren: Biedak zawołał i Pan go wysłuchał.

Będę błogosławił Pana po wieczne czasy,
Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.
Dusza moja chlubi się Panem,
niech słyszą to pokorni i niech się weselą. Ref.

Pan zwraca swe oblicze przeciw zło czyniącym,
by pamięć o nich wymazać z ziemi.
Pan słyszy wołających o pomoc
i ratuje ich od wszelkiej udręki. Ref.

Pan jest blisko ludzi skruszonych w sercu
i ocala upadłych na duchu.
Pan odkupi dusze sług swoich,
nie zazna kary, kto się doń ucieka. Ref.

DRUGIE CZYTANIE (2Tm 4,6-9.16-18)

Apostoł nie załamuje się pomimo opuszczenia i samotności. Chociaż spodziewa się wyroku skazującego go na śmierć, pozostaje ufny i pełen wdzięczności. Jego sukces polega na dochowaniu wiary i na wiernym wypełnieniu zadania powierzonego mu przez Boga.

Czytanie z Drugiego Listu świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Najdroższy:
Krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła. W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali pojawienie się Jego.
Pośpiesz się, by przybyć do mnie szybko. W pierwszej mojej obronie nikt przy mnie nie stanął, ale mię wszyscy opuścili: niech im to nie będzie policzone. Natomiast Pan stanął przy mnie i wzmocnił mię, żeby się przeze mnie dopełniło głoszenie Ewangelii i żeby wszystkie narody je posłyszały; wyrwany też zostałem z paszczy lwa.
Wyrwie mię Pan od wszelkiego złego czynu i wybawi mię, przyjmując do swego królestwa niebieskiego; Jemu chwała na wieki wieków. Amen.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (2Kor 5,19)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
W Chrystusie Bóg pojednał świat ze sobą,
nam zaś przekazał słowo jednania.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (Łk 18,9-14)

Słuszne jest dziękowanie Bogu, a sprawiedliwość to jeden z największych darów, jaki otrzymujemy od Pana. Doskonałe wypełnianie przykazań nie czyni jednak jeszcze sprawiedliwym. Faryzeusz, który pogardza grzesznikiem, daleki jest od Boga. Pan w swoim miłosierdziu dostrzega duchowe ubóstwo celnika i przychodzi mu z pomocą.

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

Jezus powiedział też do niektórych, co ufali sobie, że są sprawiedliwi, a innymi gardzili, tę przypowieść: «Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz, a drugi celnik.
Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił: „Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie, zdziercy, oszuści, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam”. Natomiast celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi i mówił: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika”.
Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony».


KATECHEZA
LITURGIA
WPROWADZENIE


Błogosławiona Chiara Luce Badano (1971–1990) – normalna i wyjątkowa

„Niczego już nie posiadam, ale mam jeszcze serce, którym mogę kochać”.
Chiara Badano urodziła się 29 października 1971 roku w Sasello na północy Włoch. Jej ojciec, Rugero Badano był zawodowym kierowcą, a matka, Maria Teresa Caviglia ‒ gospodynią domową. Rodzice oczekiwali na narodziny pierwszego dziecka 11 lat, dlatego jej przyjście na świat odczytali jako wielkie błogosławieństwo.
Dziewczynka, której imię po włosku znaczyło – „jasna”, odznaczała się inteligencją, zaraźliwą energią oraz urodą. Więź Chiary z Jezusem rozwinęła się i pogłębiła, gdy w roku 1981 wraz z rodzicami przystąpiła do Ruchu Focolari. Odkryła nowy sposób życia i myślenia, który niemalże zaspokoił jej pragnienie Boga. W liście do Chiary Lubich – założycielki Ruchu Focolari, napisała: „Odkryłam, że Jezus opuszczony jest kluczem do jedności z Bogiem i pragnę uczynić Go swoim jedynym oblubieńcem i przygotować się na Jego przyjście. Wybierać Go przed wszystkim innym!”.
Chiara, dorastając, prowadziła normalne życie, w szczególności pociągał ją sport oraz górskie wędrówki, była bardzo lubiana i nieustannie otaczana przez przyjaciół. W roku 1985 rodzina Badano przeniosła się do Savony. Tam Chiara uczęszczała do gimnazjum, a potem liceum ogólnokształcącego. Mimo nieustannych wysiłków miała poważne problemy z nauką.
Latem 1988 roku podczas gry w tenisa poczuła przenikliwy ból ramienia. W wyniku przeprowadzonych badań odkryto u Chiary nowotwór kości. Czas choroby był dla dziewczyny okazją do świadczenia dobra innym potrzebującym, także tym przebywającym w szpitalu. Chiara przyjmowała tę próbę z uległością, można powiedzieć – „z uśmiechem na ustach”, ofiarowując swoje cierpienia Jezusowi: „Jeśli Ty tego chcesz, Jezu, ja również tego pragnę”.
W ostatnich miesiącach życia Chiara nawiązała bardzo bliski kontakt z Chiarą Lubich, która wybrała dla niej nowe imię: Chiara Luce, czyli Jasne Światło. Chiara Luce Badano zmarła 7 października 1990, przed śmiercią skierowała do swojej mamy słowa: „Ciao. Bądź szczęśliwa, ponieważ ja jestem szczęśliwa”. Została ogłoszona błogosławioną 25 września 2010 roku. Liturgiczne wspomnienie bł. Chiary obchodzimy 29 października.

Justyna Anna Zakrzewska