NR 30 / 2001 – UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEGO CIAŁA I KRWI CHRYSTUSA

WPROWADZENIE
KATECHEZA
LITURGIA


SPOTKANIE Z JEZUSEM – DROGĄ MOJEGO ŻYCIA

Sprawowanie Mszy św. i procesji Bożego Ciała przy pomocy widzialnych znaków dokonuje się dzisiaj w sposób wyjątkowo uroczysty. Zamysłem Kościoła jest, by przybrane ołtarze i okna domów na trasie procesji, w połączeniu z dobrze przygotowanymi komentarzami, czytaniami i śpiewem, stworzyły odpowiednią atmosferę do głębokiego przeżycia spotkania z Jezusem, który jest Drogą każdego chrześcijanina. Uczestnicząc w liturgii Bożego Ciała powinniśmy sobie uświadomić, iż niezależnie od motywów, udział w tej uroczystości staje się dla nas szansą. W Osobie Jezusa spotykamy się z żywym Bogiem, z możliwością powierzenia się Duchowi Świętemu, który wprowadza w nas proces uświęcania, zapoczątkowany na chrzcie św. Wsłuchajmy się w teksty liturgii mszalnej, które mówią, że nie miejsce i zewnętrzna oprawa uroczystości są najważniejsze, ale człowiek przeżywający swe relacje z Bogiem, z samym sobą i ze wspólnotą Kościoła. Przypominają one zebranym o wielkiej miłości Ojca, który pragnie, aby wszyscy ludzie byli świętymi i doświadczyli radości zbawienia. Decyzję udziału w tej radości Bóg pozostawia każdemu człowiekowi.

ks. Ireneusz Werbiński

Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba.


LITURGIA
KATECHEZA
WPROWADZENIE


PIERWSZE CZYTANIE

(Rdz 14, 18-20)
W owych dniach: Melchizedek, król Szalemu, wyniósł chleb i wino; a ponieważ był on kapłanem Boga Najwyższego, błogosławił Abrama, mówiąc: Niech będzie błogosławiony Abram przez Boga Najwyższego, Stwórcę nieba i ziemi. Niech będzie błogosławiony Bóg Najwyższy, który w twe ręce wydał twoich wrogów>>. Abram dał mu dziesiątą część ze wszystkiego. PSALM (Ps 110, 1-2. 3-4) Wszczepieni przez chrzest św. w Jezusa Chrystusa wszyscy wierzący mają także udział w Jego kapłańskiej misji. Wraz z Psalmistą zanieśmy do Boga wspólną modlitwę. Refren: Jesteś kapłanem tak jak Melchizedek. Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po mojej prawicy, * aż uczynię Twych wrogów podnóżkiem stóp Twoich>>. Pan rozciągnie moc Twego berła z Syjonu: Panuj wśród Twych nieprzyjaciół. Ref. Przy Tobie panowanie w dniu Twojego tryumfu, † w blasku świętości, * z łona jutrzenki zrodziłem Cię jak rosę>>. Pan przysiągł i nie będzie żałował: * Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka>>. Ref.

DRUGIE CZYTANIE

(1 Kor 11, 23-26)
Bracia: Ja otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, kiedy został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy połamał i rzekł: To jest Ciało moje za was wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę>>. Podobnie skończywszy wieczerzę wziął kielich, mówiąc: Ten Kielich jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na moją pamiątkę>>. Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańską głosicie, aż przyjdzie. (Łk 9, 11b-17) W czasie swojej ziemskiej misji, Chrystus karmił rzesze ludzi cudownie rozmnożonym pokarmem. Jeszcze wspanialszy dar rozmnożenia i umocnienia kryje się w Eucharystii, którą karmimy swoją duszę, aby nie ustały nasze siły w drodze do królestwa Bożego.

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza


Jezus opowiadał rzeszom o królestwie Bożym, a tych, którzy leczenia potrzebowali, uzdrowił. Dzień począł się chylić ku wieczorowi. Wtedy przystąpiło do Niego Dwunastu mówiąc: Odpraw tłum; niech idą do okolicznych wsi i zagród, gdzie znajdą schronienie i żywność; bo jesteśmy tu na pustkowiu>>. Lecz On rzekł do nich: Wy dajcie im jeść!>> Oni odpowiedzieli: Mamy tylko pięć chlebów i dwie ryby; chyba że pójdziemy i nakupimy żywności dla wszystkich tych ludzi>>. Było bowiem około pięciu tysięcy mężczyzn. Wtedy rzekł do swych uczniów: Każcie im rozsiąść się gromadami mniej więcej po pięćdziesięciu!>> Uczynili tak i rozmieścili wszystkich. A On wziął te pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo i odmówiwszy nad nim błogosławieństwo, połamał i dawał uczniom, by podawali ludowi. Jedli i nasycili się wszyscy, i zebrano jeszcze dwanaście koszów ułomków, które im zostały.


KATECHEZA
LITURGIA
WPROWADZENIE


Hostio Święta Ty, o Panie, odchodząc z tej ziemi, chciałeś pozostać z nami i pozostawiłeś sam siebie w Sakramencie Ołtarza, i otworzyłeś nam na rozcież miłosierdzie swoje. Nie ma nędzy, aby Cię wyczerpała; wezwałeś wszystkich do tej krynicy miłości, do tego źródła Bożego zmiłowania. Tu jest przybytek Twego miłosierdzia, tu lekarstwo na nasze niemoce; do Ciebie, żywy zdroju miłosierdzia, ciągną wszystkie dusze: jedne – jak jelenie Twej miłości spragnione, inne – by obmyć grzechów ranę; inne – by zaczerpnąć siły, życiem zmęczone.

święta Siostra Faustyna, Dzienniczek, 1747.