NR 40 / 2001 – UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA NMP

WPROWADZENIE
KATECHEZA
LITURGIA


‘NIEWIASTA OBLECZONA W SŁOŃCE…’

Wniebowzięcie jest tajemnicą Matki Najświętszej, a także dzieci Kościoła. Niewiasta obleczona w słońce, z księżycem pod Jej stopami i z koroną z gwiazd dwunastu jest znakiem zarówno Maryi, jak i Kościoła. Walka Niewiasty ze smokiem jest znakiem zwycięstwa nad szatanem, grzechem i śmiercią zarówno Matki Syna Bożego, jak i wszystkich tych, którzy przynależą do Chrystusa. Zwycięstwo nad śmiercią, które objawiło się w życiu i odejściu z tego świata Maryi, było szczególnego rodzaju. Maryja z ciałem i duszą została wzięta do nieba, dzięki zbawczej mocy męki i zmartwychwstania Chrystusa – głosi dogmat o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. (…) Maryja jako pierwsza z ludzi doszła w pielgrzymce wiary do celu. Obecnie, tak jak Chrystus, króluje Ona w niebie obleczona w słońce łaski i wstawia się za nami do Boga. Wołamy więc dziś do Niej ze szczególną miłością i mocą: Pociągnij nas do siebie, Bogurodzico Dziewico, Wniebowzięta Pani! Kochamy Cię, Maryjo, i Twoim sercem chcemy kochać Boga. Podążamy więc do twoich sanktuariów i niesiemy Ci naręcza kwiatów, pierwociny owoców i ziół. Bądź naszą Orędowniczką u Boga i Lekarką w naszych chorobach cielesnych i duchowych!

abp Stansiław Nowak

Maryjo, w chwale, gdzie królujesz słońcem obleczona i gwiazdami uwieńczona, jesteś – po Jezusie – radością i weselem wszystkich aniołów i świętych.


LITURGIA
KATECHEZA
WPROWADZENIE


PIERWSZE CZYTANIE

(Ap 11, 19a; 12, 1. 3-6a. 10ab)
Świątynia Boga w niebie się otwarła i Arka Jego Przymierza ukazała się w Jego świątyni. Potem ukazał się wielki znak na niebie. Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu. Ukazał się też inny znak na niebie: Oto wielki Smok ognisty, ma siedem głów i dziesięć rogów, a na głowach siedem diademów. Ogon jego zmiata trzecią część gwiazd z nieba i rzucił je na ziemię. Smok stanął przed mającą urodzić Niewiastą, ażeby skoro tylko porodzi, pożreć jej Dziecko. I porodziła Syna – mężczyznę, który będzie pasł wszystkie narody rózgą żelazną. Dziecko jej zostało porwane do Boga i do Jego tronu. Niewiasta zaś zbiegła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga. I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca>>. Oto słowo Boże. PSALM (Ps 45, 7 i 10. 11-12. 14-15) Maryja – Matka nasza nie chce, abyśmy zostali sierotami. Chce, abyśmy żyli w przyjaźni z Ojcem i Jego Synem-Jezusem Chrystusem. Dziękujmy Jej za to, za Jej obecność przy nas, śpiewając z ufnością: Refren: Stoi Królowa po Twojej prawicy. Tron Twój, Boże, trwa na wieki, * berłem sprawiedliwym berło Twego królestwa. Córki królewskie wychodzą na spotkanie z tobą, * królowa w złocie z Ofiru stoi po twojej prawicy. Ref. Posłuchaj, córko, spójrz i nakłoń ucha, * zapomnij o swym ludzie, o domu twego ojca. Król pragnie twego piękna, * on twoim panem, oddaj mu pokłon. Ref. Córa królewska wchodzi pełna chwały, * odziana w złotogłów. W szacie wzorzystej prowadzą ją do króla, * za nią prowadzą do ciebie dziewice, jej druhny. Ref.

DRUGIE CZYTANIE

(1 Kor 15, 20-26) W czytaniu drugim św. Paweł odwołuje się do faktu zmartwychwstania Syna Bożego, by wyprowadzić z niego radosną dla nas prawdę, że ‘w Chrystusie wszyscy będą ożywieni’. Otwierając się na nadprzyrodzone rzeczywistości, zapragnijmy już teraz tego wiecznego ożywienia, które potrafi dać życie innym i przywrócić im nadzieję. U źródeł tego ożywienia stoi Maryja, Wniebowzięta znająca tajemnice i zamierzenia Boga względem ludzi. Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian
Bracia: Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc. Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. Jako ostatni wróg, zostanie pokonana śmierć. Oto słowo Boże. (Łk 1, 39-56) Przeznaczona na dzisiejszą uroczystość Ewangelia mówi o nawiedzeniu Elżbiety przez Najświętszą Maryję Pannę. Bliski związek z dzisiejszą uroczystością ma treść hymnu, który wyśpiewała Matka Najświętsza w odpowiedzi na pozdrowienie Elżbiety. Jest to hymn religijnego uniesienia ducha, radosnego i wdzięcznego uwielbienia Boga za dar wybrania Jej na Matkę Zbawiciela. Znajdujemy w nim także proroczą zapowiedź, że błogosławić Ją będą wszystkie pokolenia. I nasze pokolenie, błogosławiąc Najświętszą Dziewicę, ma udział w tej prawdzie.

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza


W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w pokoleniu Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała: Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana>>. Wtedy Maryja rzekła: Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, Zbawcy moim. Bo wejrzał na uniżenie swojej służebnicy. Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia. Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, święte jest imię Jego. A Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie nad tymi, którzy się Go boją. Okazał moc swego ramienia, rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich. Strącił władców z tronu, a wywyższył pokornych. Głodnych nasycił dobrami, a bogatych z niczym odprawił. Ujął się za swoim sługą, Izraelem, pomny na swe miłosierdzie. Jak obiecał naszym ojcom, Abrahamowi i jego potomstwu na wieki. Oto słowo Pańskie.


KATECHEZA
LITURGIA
WPROWADZENIE


Prawda wiary o zaśnięciu Najświętszej Maryi Panny

Pytanie, jak zakończyło się życie Najświętszej Maryi Panny, sięga czasów starożytności chrześcijańskiej. Od V w. spotykamy w Tradycji Wschodu homilie, o wniebowzięciu ciała Najświętszej Maryi Panny. Traktowane jako święto, przedostało się do ksiąg liturgicznych, a później jego obchody stały się powszechne na Zachodzie. Papież Pius XII w roku 1950 uroczyście ogłosił dogmat Wniebowzięcia, a potwierdził go Sobór Watykański II, który stwierdził, że Niepokalana Dziewica, zachowana od wszelkiej skazy winy pierworodnej, dopełniwszy biegu życia ziemskiego z ciałem i duszą wziętą została do chwały niebieskiej i wywyższona przez Pana jako Królowa wszystkiego, aby bardziej upodobniła się do swego Syna, Pana panujących oraz Zwycięzcy grzechu i śmierci. Pius XII wyjasnił, że dogmat opiera się na fundamencie biblijnym, przekonaniu wiernych, starożytnej tradycji Kościoła, zgodności z innymi prawdami wiary oraz pracy, wiedzy i mądrości teologów. Wszystkie przywileje Matki naszego Pana wypływają z dzieła odkupienia Jej Syna Jezusa Chrystusa. To Bóg wybrał Maryję na Matkę Zbawiciela i przez to macierzyństwo jest Ona najściślej zjednoczona z misją Jezusa, który przyszedł, aby ludzi wyzwolić z grzechu i całą ludzkość przyprowadzić ponownie do Boga, który jest Miłością. Najświętsza Maryja Panna była zawsze zjednoczona pełnią miłości Boga, bo On Ją pierwszy umiłował, a Ona odpowiedziała miłością wyrażoną wiernym wypełnieniem woli Ojca niebieskiego. Wolę tę wypełniała od chwili, gdy w Nazarcie powiedziała fiat – niech mi się tak stanie, aż po milczącą obecność pod krzyżem. Zbawcza miłość Chrystusa dokonała uprzedzającego odkupienia, zachowując od grzechu Miriam z Nazaretu, która jako Niepokalanie Poczęta stała się Matką Zbawiciela-Jezusa Chrystusa. Ta miłość Boga zachowała Ją od grzechu oraz jego skutków, takich jak śmierć i rozkład ciała, a dała pełnię zbawienia – nieśmiertelność, bo przez całe życie była pełna łaski i zjednoczona z Bogiem, a wniebowzięcie jest właśnie nieustannym przebywaniem-zjednoczeniem z Bogiem. Jej ludzkie życie, doświadczone cierpieniem, radością i pracą uświadamia nam, że do nieba zmierza się przez krzyż, będący gwarantem pełni zjednoczenia z uwielbionym Chrystusem. Wniebowzięcie Maryi jest szczególnym uczestnictwem w zmartwychwstaniu Jezusa, które ukazuje cel naszego życia, zachęcając do patrzenia w przyszłość. Prawdę tę oddaje prefacja uroczystości: Dzisiaj została wzięta do nieba Bogurodzica Dziewica. Ona pierwsza osiągnęła zbawienie i stała się wizerunkiem Kościoła w chwale, a dla pielgrzymującego ludu źródłem pociechy i znakiem nadziei. Nie chciałeś bowiem, aby skażenia w grobie doznała Dziewica, która wydała na świat Twojego Syna, Dawcę wszelkiego życia. Tę prawdę wiary o zaśnięciu Najświętszej Maryi Panny wyznaje też liturgia bizantyjska, co wyraża jedna z modlitw będąca uwielbieniem Maryi: W narodzeniu Syna zachowałaś dziewictwo. W zaśnięciu nie opuściłaś świata, o Matko Boża; połączyłaś się ze źródłem życia, Ty, która poczęłaś Boga Żywego, a przez swoje modlitwy uwalniasz nas od śmierci. Pobożność ludowa nakazuje w dniu dzisiejszym przynieść do kościoła owoce tegorocznych plonów. Owoce ziemi i pracy rąk ludzkich – wieńce dożynkowe, wianki pachnących ziół zostaną pobłogosławione. Ludzka praca zostanie konsekrowana, bo przez życie na ziemi zdąża się do nieba.

ks. Zbigniew Wit

Modlitwa do Maryi Wniebowziętej Dziewico Niepokalana, Matko Boga i nas – ludzi! Wierzymy z całą gorliwością naszej wiary w Twoje triumfalne wzięcie z duszą i ciałem do niebios, gdzie zostałaś ogłoszona Królową wszystkich chórów anielskich i wszystkich zastępów świętych. I my łączymy się z nimi, aby chwalić i błogosławić Pana, który Cię wywyższył ponad wszystkie czyste stworzenia, aby ofiarować Ci żar naszej pobożności i miłości. (…) Ufamy, że Twe miłosierne źrenice pochylą się nad naszą nędzą, naszymi trwogami, naszymi walkami i słabościami, że wargi Twe rozchyli uśmiech z powodu naszych radości i zwycięstw, że Ty usłyszysz głos Jezusa, gdy mówi o każdym z nas to, co powiedział o uczniu umiłowanym: ‘Oto syn Twój’. Przeto my, nazywając Cię Matką naszą, obieramy Cię, jak Jan, za przewodniczkę, siłę i pociechę naszego życia śmiertelnego. (…) Wiemy wreszcie, iż w chwale, gdzie królujesz słońcem obleczona i gwiazdami uwieńczona, jesteś – po Jezusie – radością i weselem wszystkich aniołów i świętych. Przeto my, z tej ziemi, po której pielgrzymujemy, wzmocnieni wiarą w przyszłe ciał zmartwychwstanie, patrzymy ku Tobie – Tyś naszym życiem, naszą słodyczą, naszą nadzieją. Pociągnij nas łagodnością głosu Twego i ukaż nam – po naszym wygnaniu – Jezusa, Owoc żywota Twego. O Łaskawa, o Litościwa, o Słodka Panno Maryjo. Amen.

Papież Pius XII