NR 62 / 2003 – UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA PAŃSKIEGO

WPROWADZENIE
KATECHEZA
LITURGIA


Dzień Pański

ZIEMIA UJRZAŁA SWEGO ZBAWICIELA

Dzisiejsza Ewangelia odsłania bogactwo tajemnicy Przedwiecznego Słowa, które stało się ciałem i zamieszkało między nami. To Słowo było na początku u Boga, wszystko przez Nie się stało, w Nim było życie, Ono było światłością prawdziwą, która oświeca każdego człowieka, wszystkim, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi (J 1, 14. 1. 3. 4. 9. 12). Te przymioty Słowa stanowią o chwale, jaką Jednorodzony otrzymał od Ojca, którą również i my możemy oglądać, nie tylko w liturgicznej celebracji, ale w naszym życiu. Ewangelista, ze smutkiem dodaje, że przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli (J 1, 11). Z pewnością tą “własnością” Słowa jest każdy z nas; Ono ma prawo przychodzić z nadzieją, że zostanie przyjęte z otwartością Maryi, w której to łonie mogło stać się ciałem. Również w “łonie naszego człowieczeństwa” pragnie przyjąć widzialną postać ewangelicznej mentalności, która jest naturalną konsekwencją wcielenia się Słowa w nasze życie. Znakiem przyjęcia Słowa jest myślenie, zdolne podporządkować wartości ziemskie najwyższemu celowi, jakim jest oddanie chwały Bogu i zbawienie duszy. Wtedy, podobnie jak św. Jan, wypełnimy naszą chrześcijańską misję, dając o Nim świadectwo, aby inni uwierzyli przez nas.

ks. Roman Mleczko – paulista

Zajaśniał nam dzień święty, pójdźmy, oddajmy pokłon Panu. (por. z dzisiejszej liturgii)


LITURGIA
KATECHEZA
WPROWADZENIE



Narodzenie Chrystusa wyznacza początek nowych dziejów świata. Na nowo została stworzona więź człowieka z Bogiem, bez której życie nie ma swej pełni. Dlatego dzień, w którym wspominamy i uobecniamy to wydarzenie jest tak ważny i pełen radości.

PIERWSZE CZYTANIE

(Iz 52, 7-10)
“O jak pełne wdzięku są na górach nogi zwiastuna radosnej nowiny”. Tymi słowami prorok Izajasz zwraca uwagę na zwiastunów, którzy zapowiadają ważne wydarzenia i budzą czujność oczekujących. W Starym Testamencie zwiastunami byli prorocy, teraz, dla nas są nimi Pismo Święte, święci i cały Kościół, który naucza pod natchnieniem Ducha Świętego. Pamiętajmy o dobroczynnej misji, jaką wobec nas pełnią zwiastuni radosnej nowiny i otwórzmy się na ich głos.

Czytanie z Księgi proroka Izajasza.


O jak są pełne wdzięku na górach nogi zwiastuna radosnej nowiny, który ogłasza pokój, zwiastuje szczęście, który obwieszcza zbawienie, który mówi do Syjonu: “Twój Bóg zaczął królować”. Głos! Twoi strażnicy podnoszą głos, razem wznoszą okrzyki radosne, bo oglądają na własne oczy powrót Pana na Syjon. Zabrzmijcie radosnym śpiewaniem, wszystkie ruiny Jeruzalem! Bo Pan pocieszył swój lud, odkupił Jeruzalem. Pan obnażył już swe ramię święte na oczach wszystkich narodów; i wszystkie krańce ziemi zobaczą zbawienie naszego Boga.

PSALM

(Ps 98, 1. 2-3ab. 3cd-4. 5-6)
Bóg objawił się wobec wszystkich, nie tylko garstce wybranych: “Ujrzały wszystkie krańce ziemi zbawienie Boga naszego”. Psalm dzisiejszy wskazuje na uniwersalizm zbawienia, na to, że Bóg przyszedł, aby ogarnąć swoją miłością wszystkich ludzi. Czy my, którzy nazywamy się dziećmi takiego Ojca, również mamy serca wolne od uprzedzeń i przesądów? Refren: Ziemia ujrzała swego Zbawiciela. Śpiewajcie Panu pieśń nową, * albowiem uczynił cuda. Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica * i święte ramię Jego. Refren. Pan okazał swoje zbawienie, * na oczach pogan objawił swą sprawiedliwość. Wspomniał na dobroć i wierność swoją * dla domu Izraela. Refren. Ujrzały wszystkie krańce ziemi * zbawienie Boga naszego. Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio, * cieszcie się, weselcie i grajcie. Refren. Śpiewajcie Panu przy wtórze cytry, * przy wtórze cytry i przy dźwięku harfy. Przy trąbach i dźwięku rogu, * na oczach Pana i Króla się radujcie. Refren.

DRUGIE CZYTANIE

(Hbr 1, 1-6)
List do Hebrajczyków podkreśla bóstwo Jezusa, który jest Słowem Ojca i w którym streszcza się wszystko, co do tej pory wypowiedzieli prorocy. Chrystus jest więc ostatecznym spełnieniem, Pełnią, która zawiera w sobie ostateczny sens i treść rzeczywistości. Tego Chrystusa przyszliśmy dzisiaj spotkać. Czy nie zadziwia nas ta możliwość? Ale nie tylko dzisiaj, w święto Bożego Narodzenia, możemy Go spotkać. Także każdego dnia, w zwykłych wydarzeniach i ludzkich zmaganiach, spotykamy Jezusa.

Czytanie z Listu do Hebrajczyków.


Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna. Jego to ustanowił dziedzicem wszystkich rzeczy, przez Niego też stworzył wszechświat. Ten Syn, który jest odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty, podtrzymuje wszystko słowem swej potęgi, a dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy Majestatu na wysokościach. On o tyle stał się wyższym od aniołów, o ile odziedziczył wyższe od nich imię. Do którego bowiem z aniołów powiedział kiedykolwiek: “Ty jesteś moim Synem, Jam Cię dziś zrodził?”. I znowu: “Ja będę Mu Ojcem, a On będzie Mi Synem”. Skoro zaś znowu wprowadzi Pierworodnego na świat, powie: “Niech Mu oddają pokłon wszyscy aniołowie Boży”.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja. Zajaśniał nam dzień święty, pójdźcie narody, oddajcie pokłon Panu, bo wielka światłość zstąpiła dzisiaj na ziemię. Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA

(dłuższa, J 1, 1-18)
Prolog św. Jana kreśli przed nami plan zbawienia i wyjaśnia, kim jest Ten, który przyszedł na świat jako Dziecię. To On był na początku, w wiecznej relacji z Ojcem, a teraz wkracza w czas, aby przynieść nam miłość i obdarzyć nas życiem. Boże Narodzenie nie jest więc tylko wydarzeniem historycznym, lecz złączeniem wieczności z czasem, dlatego nie przemija, lecz trwa – obecne dla nas na zawsze.

Słowa Ewangelii według świętego Jana.


Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało. W Nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła. Pojawił się człowiek posłany przez Boga, Jan mu było na imię. Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o Światłości, by wszyscy uwierzyli przez niego. Nie był on światłością, lecz posłanym, aby zaświadczyć o Światłości. Była Światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy na świat przychodzi. Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego, którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili. Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy. Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: “Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali łaskę po łasce. Podczas gdy Prawo zostało nadane przez Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział. Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, o Nim pouczył.


KATECHEZA
LITURGIA
WPROWADZENIE


Zawsze może być Boże Narodzenie

W dniu Bożego Narodzenia Chrystus przychodzi jak dziecko – tak małe, tak bezradne, tak bardzo spragnione wszystkiego, co może dać miłość. Czy jesteśmy gotowi Go przyjąć? Gdyby Maryja i Józef szukali miejsca, aby uczynić je domem dla Jezusa, czy wybraliby nasz dom i wszystko, co w nim jest? Czy w to Boże Narodzenie, gdy Chrystus przyjdzie, znajdzie twoje serce rozpalone miłością? (…) Dzisiaj także, gdy Jezus przychodzi do swoich dzieci, one Go nie poznają. Przychodzi w zniszczonych ciałach naszych ubogich; przychodzi nawet w tych, którzy zadławili się swoim bogactwem. Przychodzi w samotności ich serc, wtedy gdy nie ma nikogo, kto by ich kochał. Jezus przychodzi do ciebie i do mnie, i często, bardzo często przechodzimy obok, nie spostrzegając Go. Narodziny Jezusa w Betlejem przyniosły radość światu i każdemu ludzkiemu sercu. Ten sam Jezus nieustannie przychodzi do naszych serc podczas Komunii świętej. On chce nas obdarzyć tą samą radością i pokojem. Niech Jego przyjście przyniesie każdemu z nas taki pokój i taką radość, jakie On pragnie nam ofiarować. Módlmy się często, by ta łaska zagościła w naszych sercach, w naszych środowiskach i w całym Kościele. Świat odczuwa głód Boga. Jezus, kiedy przyszedł na świat, pragnął ten głód zaspokoić. Uczynił siebie Chlebem życia, tak małym, tak kruchym, tak bezradnym i, jakby i tego jeszcze nie wystarczyło, uczynił siebie głodnym, nagim i bezdomnym po to, byśmy mogli zaspokoić Jego głód miłości – głód naszej ludzkiej miłości – nie czegoś niezwykłego, ale naszej ludzkiej miłości. Zawsze, ilekroć się uśmiechasz do swojego brata i wyciągniesz do niego rękę – jest Boże Narodzenie. Zawsze, ilekroć milkniesz, by innych wysłuchać, zawsze kiedy rezygnujesz z zasad, które jak żelazna obręcz uciskają ludzi w ich samotności, zawsze kiedy dajesz odrobinę nadziei “więźniom”, tym którzy są przytłoczeni ciężarem fizycznego, moralnego i duchowego ubóstwa, zawsze kiedy rozpoznajesz w pokorze, jak bardzo znikome są twoje możliwości i jak wielka jest twoja słabość, zawsze ilekroć pozwolisz, by Bóg pokochał innych poprzez ciebie – zawsze wtedy jest Boże Narodzenie.

bł. Matka Teresa z Kalkuty

Modlitwa Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego

Maryjo, czuwaj nad tym, by Twój Syn ilekroć zapragnie narodzić się w stajni mojego serca, zawsze zastał tam Twoje niepokalne ramiona: niech osłonią Go i zabezpieczą przed brudem mej duszy.